Αύγουστος 2025
Τα Ζαγοροχώρια ήταν πάντα για μας, χειμερινός προορισμός και τα καλοκαίρια οι επιλογές μας περιορίζονταν σε παραθαλάσσια μέρη για τις διακοπές μας.
Φέτος αποφασίσαμε να κάνουμε την ανατροπή και διαλέξαμε έναν προορισμό, ορεινό μεν, με δυνατότητα κολύμβησης δε, σε λίμνες και ποτάμια και δεν το μετανιώσαμε.
Το Ζαγόρι είναι ένα μέρος, που μαγεύει τον επισκέπτη, με εξαιρετικά δύσβατο έδαφος, με απότομες χαράδρες, πυκνά δάση και ατελείωτα βουνά. Διαθέτει δυο Εθνικούς Δρυμούς, αυτόν του ποταμού Αώου με το Φαράγγι του Βίκου και την περιοχή της Βάλια Κάλντα.
Το όνομα Ζαγόρι έχει σλάβικη προέλευση και προέρχεται από τις λέξεις «ζα», που σημαίνει πίσω και «γκόρι» που σημαίνει βουνό. Άρα, Ζαγόρι σημαίνει «τόπος πίσω από το βουνό».
Το Ζαγόρι αποτελείται από 46 χωριά, που βρίσκονται πίσω από το βουνό Μιτσικέλι και χωρίζεται σε τρία γεωγραφικά τμήματα: στο ανατολικό, κεντρικό και δυτικό τμήμα. Κάθε ένα με την δική του ιστορία, ομορφιά και φυσικά με τα δικά του μοναδικά χωριά.
Τα χωριά διατρέχει ο ποταμός Βοϊδομάτης με τα πιο καθαρά νερά στην Ευρώπη και ένα από τα λίγα, που το νερό του είναι πόσιμο. Το ποτάμι σε συνδυασμό με την πυκνή βλάστηση, τα επιβλητικά φαράγγια και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών, δημιουργεί ένα από τα μαγευτικότερα τοπία.
Η περιοχή γνώρισε την μεγαλύτερη ακμή της τον 17ο αι., καθώς χτίστηκαν γεφύρια, εκκλησίες, αρχοντικά, δημόσια κτίρια, δρόμοι, με την συνδρομή ξενιτεμένων Ζαγορισίων. Ο απελευθερωτικός αγώνας κατά των Τούρκων, αλλά και οι Γερμανοί αργότερα, προκάλεσαν μεγάλα πλήγματα στην περιοχή.
Αυτό που μας εντυπωσίασε περισσότερο στα Ζαγοροχώρια, είναι η μοναδική παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών, φτιαγμένα από πέτρα και ξύλο. Εναρμονίζονται στο ορεινό περιβάλλον και γίνονται ένα μ αυτό. Πολλά από τα χωριά έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέοι οικισμοί. Τα πέτρινα σπίτια, τα γραφικά λιθόστρωτα καλντερίμια, τα τοξωτά γεφύρια, αποτελούν εξαιρετικά δείγματα της ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής.
Τα χωριά έχουν ένα ομοιόμορφο μοτίβο, χτισμένα γύρω από μια κεντρική πλατεία, με μια μεγάλη εκκλησία, ένα πλάτανο και μια βρύση. Πλακόστρωτα δρομάκια και μονοπάτια διατρέχουν το υπόλοιπο χωριό.
Η βάση μας, μετά από μελέτη, ήταν το Μονοδένδρι, στο κεντρικό Ζαγόρι, γιατί από εκεί είχαμε τη δυνατότητα να επισκεφτούμε πολλά από τα γύρω χωριά. Η διαδρομή είναι πολύ όμορφη και διαρκεί περίπου 5 ώρες (470 χλμ. μέσω Τρικάλων -κυριολεκτικά- :).
Στο δρόμο βλέπουμε τα επιβλητικά Μετέωρα, τη λίμνη των Ιωαννίνων, από ψηλά και τη σύγχρονη εκδοχή του βοσκού, με μηχανάκι.
Στο δρόμο προς το Μονοδένδρι, περάσαμε από το χωριό Ασπράγγελοι, έναν τόπο μαρτυρικό, αφού το 1943, οι Γερμανοί το έκαψαν, σε αντίποινα για την αντίσταση. Λίγο πριν το χωριό, στέκεται επιβλητικό, το μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας, ένας φόρος τιμής στις Ζαγορίσιες, που βοήθησαν τα στρατεύματά μας στην αντίσταση του 1940. Η μισοκατεστραμμένη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, έμεινε έκτοτε, ως μνημείο για τα όσα πέρασε ο τόπος.
Το εντυπωσιακό άγαλμα της Ζαγορίσιας Γυναίκας και μια μικρή παράκαμψη, που συνηθίζουμε να κάνουμε, μέσα στα δάση.
Το μνημείο και η κατεστραμένη εκκλησία του Αγίου Νικολάου!
Μείναμε στο Hotel Ladias, ένα πολύ συμπαθητικό ξενοδοχείο στην είσοδο του χωριού, με υπέροχους ανθρώπους. Για 5 βράδια το κόστος ήταν 315 ευρώ, με πρωινό.
Το ξενοδοχείο, μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις!
Το Μονοδένδρι είναι ένα πολύ όμορφο και παραδοσιακό χωριό, που φημίζεται (μεταξύ άλλων), για το Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο & Σχολή Χειροτεχνίας, όπου κρατά ζωντανές τις παραδοσιακές τέχνες της περιοχής, όπως υφαντική σε αργαλειό.
Οι βόλτες στα στενάκια του χωριού, μας οδήγησαν σε ιστορικά κτήρια, όπως το αρχοντικό Πανταζή που λειτουργεί σαν εκθεσιακό χώρος, τη Ριζάρειο Σχολή, που ανέφερα πιο πάνω και αποτελεί ένα σημαντικό κληροδότημα του γνωστού ευεργέτη Ριζάρη, με καταγωγή από το Μονοδένδρι, το παλιό σχολείο, αλλά και στο καινούριο ανοιχτό θέατρο, του χωριού.
Το Μονοδένδρι είναι από τα πιο γραφικά χωριά, που επισκεφθήκαμε!
Το πέτρινο μονοπάτι, που οδηγεί στο θέατρο και το σχολείο, που δυστυχώς δε λειτουργεί πια!
Το θέατρο, με την εντυπωσιακή είσοδο!
Στο εκθεσιακό κέντρο μάλιστα, είχε μια καταπληκτική έκθεση φωτογραφίας, για τους ανθρώπους του μόχθου από το 1900-1960!
Τόσο ο χώρος, όσο και η έκθεση είναι υπέροχα!
Η Μονή της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται σε μια προνομιούχα θέση, καθώς έχει υπέροχη θέα το φαράγγι του Βίκου. Σύμφωνα με ευρήματα, ιδρύθηκε τον 15ο αι. και το σημερινό πετρόκτιστο παρεκκλήσι της είναι το παλαιότερο της περιοχής. Ένα μονοπάτι που ξεκινάει από την εκκλησία, οδηγεί σε μια κοντινή σπηλιά, που χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο κατά τους οθωμανικούς χρόνους.
Η μονή με τις υπέροχες τοιχογραφίες!
Η θέα από το μοναστήρι και οι θεατές!
Εδώ δοκιμάσαμε και τις ξακουστές αλευρόπιτες, που οι γυναίκες του χωριού, φτιάχνουν με την κλασική, τοπική συνταγή εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Στην πλακόστρωτη πλατεία βρήκαμε, ανάμεσα σε άλλα, “Τις πίττες της Φρόσως“, μια υπέροχη ταβέρνα, με νοστιμότατα φαγητά και πολύ καλές τιμές. Αλλά και λίγο πιο πέρα υπάρχει ο “Tρυποκάρυδος“, μια πολύ όμορφη αυλή, για καφέ και γλυκό.
Στην είσοδο του χωριού, στη θέση Γενίτσαρη, βρίσκεται και ένας αρχαιολογικός χώρος. Πρόκειται για προϊστορικό οικισμό των Μολοσσών, που χρονολογείται από την Γεωμετρική περίοδο, 9ος αιώνας π.Χ. έως και τους κλασικούς χρόνους, τέλη 4ου αιώνα π.Χ.
Τα ευρήματα του προϊστορικού οικισμού!
Εκείνο όμως, που ανακαλύψαμε πέρα από κάθε προσδοκία, είναι η “Διψασμένη Αρκούδα“, ένα υπέροχο wine bar, στη μία από τις εισόδους του χωριού, όπου απολαύσαμε το κρασί μας (έχει όμως και καφέ, από το απόγευμα, καθώς και ποτά), με τη συνοδεία απαλής μουσικής, σε έναν εκλεπτυσμένο χώρο και το συνοδεύσαμε με νοστιμότατα σνακ. Οι ιδιοκτήτες είναι ευγενέστατοι, αλλά την παράσταση κλέβει ο Κάρλος, ο μεγαλόσωμος σκύλος τους, που αγαπάει τον κόσμο και τα χάδια.
Αν βρεθείτε στην περιοχή, το συστήνουμε ανεπιφύλακτα! Από τα καλύτερα μαγαζιά, που έχουμε πάει, σε όλη την Ελλάδα!
Η αφετηρία μας, μας έδωσε τη δυνατότητα να επισκεφθούμε αρκετά από τα γύρω χωριά, με πρώτο τη γειτονική Βίτσα.
Το χωριό, αμφιθεατρικά χτισμένο στην είσοδο του φαραγγιού, έχει 15 παρεκκλήσια και στην κεντρική πλατεία, δεσπόζει ένας τεράστιος πλάτανος.
Ο τεράστιος πλάτανος στην πλατεία της Βίτσας και η θέα του Μονοδενδρίου!
Από τα πρώτα μέρη, που επισκεφτήκαμε, είναι το πέτρινο δάσος. Πρόκειται για ασβεστολιθικούς βραχώδεις σχηματισμούς που προξενούν το θαυμασμό. Πέτρινες πλάκες, που μοιάζουν σαν τοποθετημένες, από ανθρώπινο χέρι (κάποια μικρά, όντως είναι φτιαγμένα από ανθρώπους και βάλαμε κι εμείς την πετρούλα μας) και έχουν ηλικία από 160 έως 35,000,000 χρόνια.
Εντυπωσιακοί σχηματισμοί βράχων!
Από το πέτρινο δάσος, κατευθυνθήκαμε στη θέση Οξυά, ένα από τα τρία καλύτερα σημεία, από όπου μπορεί κάποιος να απολαύσει το μαγευτικό φαράγγι του Βίκου. Εδώ η θέα προς τη χαράδρα είναι πραγματικά συγκλονιστική. Από αυτό το σημήειο ξεκινά και μία από τις διαδρομές διάσχισης του φαραγγιού.
Η θέα προς το φαράγγι κόβει την ανάσα!
Επόμενη στάση το Ηλιοχώρι, από όπου ένα αρκετά κατηφορικό μονοπάτι, (που σημαίνει ότι η επιστροφή, είναι μια σημαντική ανηφόρα), οδηγεί στους καταρράκτες Μπάλτα ντι Στρίγγα, τρεις καταρράκτες 25 μέτρων, ιδανικοί για δροσερές καλοκαιρινές βουτιές. Και σ’ αυτά τα παγωμένα νερά, κάναμε το πρώτο μας μπάνιο.
Παρά το βαθμό δυσκολίας στην επιστροφή, η διαδρομή ήταν υπέροχη!
Το μπάνιο στο ποτάμι είναι αναζωογονητικό! Όταν συνοδεύεται και από εντυπωσιακούς καταρράκτες, γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον!
Πηγαίνοντας προς Τσεπέλοβο, κάνουμε στάση στη Σαρακατσάνικη Στάνη, στον Γυφτόκαμπο, μια τοπική πρωτοβουλία, που έχει αναπαραστήσει μια συστάδα από αχυρένιες ορεινές καλύβες, σαν κι αυτές που χρησιμοποιούσε κάποτε η νομαδική φυλή των Σαρακατσαναίων. Οι καλύβες χρησιμοποιούνταν όταν οι βοσκοί μετέφεραν τα ζώα τους σε υψηλότερα σημεία κατά τους ανοιξιάτικους και θερινούς μήνες και μαζί με τα εργαλεία και τα γεωργικά σκεύη που εκτίθενται, καθώς και τις εγκαταστάσεις τυροκομίας, προσφέρουν μια εικόνα του τρόπου ζωής τους. Εδώ υπάρχει και μια ταβέρνα-καφετέρια.
Ξαποστάσαμε και λίγο στους σοφράδες, για να νιώσουμε λίγο τη νομαδική ζωή!
Φεύγοντας από εκεί συναντάμε τον Ναό των Ταξιαρχών, στα Κάτω Πεδινά, που ιδρύθηκε το 15ο αιώνα και – όπως όλα δείχνουν – ξαναχτίστηκε δύο αιώνες αργότερα. Καθώς στέκεται μόνη μέσα στο τοπίο, σου δημιουργεί μια γαλήνη και μια ηρεμία.
Ναός ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής, έξω από το χωριό!
Το πλάνο είναι να πάμε για φαγητό στο Τσεπέλοβο, το μεγαλύτερο χωριό του Ζαγορίου. Κάνοντας βόλτα στα πέτρινα καλντερίμια, βλέπουμε καλοδιατηρημένα πέτρινα αρχοντικά με γαλανά ξύλινα πορτοπαράθυρα, το αρχοντικό Ιωαννίδη, που λειτουργεί ως μουσείο, το γεφύρι του Κονόμου που γεφυρώνει το ρέμα Κοτσώρη, την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, με το εξάγωνο καμπαναριό και τις αγιογραφίες του 1786, και το Τσούφλειο Φαρμακείο του 1874, που πλέον λειτουργεί ως γκαλερί. Στην αυλή του βρίσκεται ο τάφος του ποιητή Ιωάννη Βηλαρά.
Πολύ γραφικό και γνωστό χωριό και γι αυτό, πολύ τουριστικό!
Το Τσούφλειο φαρμακείο, με τον τάφο του Βηλαρά!
Επειδή όμως, το χωριό είναι από τα πιο τουριστικά του Ζαγορίου και έχει αρκετό κόσμο, αποφασίζουμε να προχωρήσουμε και να φάμε σε ένα πιο μικρό χωριό, το Βραδέτο. Ένα πολύ γραφικό μέρος, ήσυχο και κάπως ερημικό, καθώς είναι και καταμεσήμερο. Από εδώ μπορείς σε μισή περίπου ώρα (με τα πόδια) να βρίσκεσαι στην θέση Μπελόη, το δεύτερο σημείο (μετά τη θέση Οξυά), με μαγευτική θέα στο φαράγγι.
Λίγες επιλογές, αλλά σαν στο σπίτι μας! Νόστιμο φαγητό, φτιαγμένο με μεράκι!
Από το χωριό Βραδέτο ξεκινά και η περίφημη «σκάλα» του Βραδέτου, που καταλήγει στο Καπέσοβο. Η «σκάλα» φτιάχτηκε από ντόπιους τεχνίτες τον 18ο αιώνα και κατεβαίνει φιδωτά, αποτελούμενη από περίπου χίλια πέτρινα φαρδιά πατήματα.
Μια άλλη μέρα επισκεπτόμαστε το Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο, από τα πιο γνωστά Ζαγοροχώρια και τα πιο τουριστικά. Παρόλα αυτά είναι ονειρεμένα χωριά με πλακόστρωτα δρομάκια, πέτρινες εκκλησίες, εντυπωσιακά σπίτια, φανταστικές κεντρικές πλατείες και δημοτικά σχολεία – όλα θαυμάσια δείγματα της λιθοδομής και της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των ηπειρωτών πρωτομαστόρων.
Από το καφενείο “Μέντα”, που πίνουμε τον καφέ μας και δοκιμάζουμε παραδοσιακή γαλατόπιτα, βλέπουμε τους πύργους της Αστράκας, από τις ψηλότερες κορυφές του όρους Τύμφη.
Πανέμορφο μέρος, γευστικότατη γαλατόπιτα και θέα μοναδική!
Η μοναδική θέα!
Από το Μικρό Πάπιγκο, επισκεπτόμαστε τις Κολυμπήθρες ή Οβίρες Ρογκοβού, τις μικρές φυσικές πισίνες, όπου λέγεται ότι έκανε μπάνιο ο Αλή Πασάς.
Εντυπωσιακές κολυμπήθρες ή οβίρες!
Κάνουμε το μπανάκι μας – τι; μόνο ο Αλή Πασάς; κι εμείς μπορούμε-, αν και η στάθμη του νερού είναι χαμηλή σε σχέση με παλιότερα, απ ότι μας λένε, περπατάμε μέχρι εκεί, που μπορούμε και κάνουμε και το πικ νικ μας!
Συνεχίζουμε για το γεφύρι της Κλειδωνιάς, ένα πανέμορφο μονότοξο πέτρινο γεφύρι του 19ου αιώνα, χτισμένο πάνω από τα κρυστάλλινα νερά του Βοϊδομάτη και ξεκινάει η βροχή! Δυνατή και θορυβώδης, αλλά σιγά μη μας σταματήσει. Βγαίνουμε με την ομπρέλα και κάνουμε και τη βόλτα μας. Το τοπίο είναι μαγευτικό και η βροχή το κάνει μυστηριακό.
Η ξαφνική βροχή κάνει το τοπίο ακόμα πιο όμορφο!
Από εκεί κατευθυνόμαστε στο χωριό Βίκος, που βρίσκεται κοντά στις πηγές του ποταμού Βοϊδομάτη και έχει απίστευτη θέα στο φαράγγι (το τρίτο σημείο θέασης του φαραγγιού). Το όνομα του έχει σλάβικη προέλευση και σημαίνει “αντίλαλος”. Κάποτε ήταν τόπος εγκατάστασης ορισμένων από τους περίφημους «βικογιατρούς», πρακτικούς θεραπευτές που στηρίζονταν στη πλούσια χλωρίδα της Χαράδρας. Τα βότανα που συνέλεγαν οι βικογιατροί, χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία μιας σειράς παθήσεων και υπήρξαν ιδιαίτερα δημοφιλή τον 19ο αιώνα.
Εδώ απολαμβάνουμε τη θέα και τις κινήσεις τις ομίχλης, που σε μια στιγμή σκεπάζει τα πάντα και μετά εξαφανίζεται, αλλά και το μεσημεριανό μας στο “Χριστόφορο“.
Το παλιό και το καινούριο σχολείο!
Το σχέδιο ήταν, να δοκιμάσουμε την τύχη μας στο rafting, καθώς ο Βοϊδομάτης ενδύκνειται για αρχάριους και έτσι ένα πρωί ξεκινήσαμε για την Αρίστη. Το χωριό συνορεύει με τον Εθνικό Δρυμό Βίκου-Αώου από όπου ξεκινάνε αυτές οι δραστηριότητες. Δυστυχώς όμως, δεν ξέραμε ότι έπρεπε να έχουμε κλείσει, τουλάχιστον 2 μέρες νωρίτερα και ήδη πλησίαζε η μέρα που θα φεύγαμε, οπότε το σχέδιο ματαιώθηκε.
Η θέα από το καφενείο στην Αρίστη!
Αυτό δεν μας σταμάτησε όμως και αφού απολαύσαμε τον καφέ μας, στο “Εν Αρίστη“, πήραμε το δρόμο προς την Αγία Μαρίνα Δελβινακίου, έναν οικισμό κοντά στα σύνορα, όπου ήταν φαντάρος ο Κώστας.
Πηγαίνοντας προς τα εκεί, είδαμε μια λίμνη και αποφασίσαμε να σταματήσουμε λίγο και να βρέξουμε το καγιάκ, που είχαμε φέρει μαζί μας από την Αθήνα (δανεικό από τον ξάδερφο). Η λίμνη Ζαραβίνα ήταν μάλλον μικρή, αλλά πεντακάθαρη, με διάφανα νερά και παραλία. Φουσκώσαμε το καγιάκ μας, κάναμε τις βόλτες μας, αλλά και μπάνιο και χαλαρώσαμε στο γαλήνιο τοπίο.
Η λίμνη, που η ανακάλυψη της (εκτός προγράμματος) μας ενθουσίασε και οι δυο κωπηλάτες (εμείς ντε)!
Η Αγία Μαρίνα ήταν κάπως έρημη, ήταν και μεσημέρι βέβαια, αλλά βρήκαμε κάποιους κατοίκους, που κάθονταν στο καφενείο και μας είπαν, ότι το φυλάκιο (που στεγαζόταν σε ένα παλιό σχολείο), δεν υπήρχε πια, αλλά μπορούσαμε να πάμε να το δούμε, όπως και κάναμε. Η συγκίνηση του Κώστα ήταν μεγάλη, καθώς εξερευνούσαμε το έρημο πια κτήριο και μου έκανε την απαραίτητη ξενάγηση. Μάθαμε επίσης, ότι η ασφαλτόστρωση του δρόμου προς το χωριό (που ο Κώστας θυμόταν ως χωματόδρομο), έγινε, μετά από τη μεγάλη φωτιά του 2000, όπου κάηκαν και 2 κάτοικοι.
Το παλιό σχολείο, που επί ημερών Κώστα, λειτουργούσε ως στρατώνας!
Μετά από τον νοσταλγικό περίπατο στο παρελθόν, πήραμε το δρόμο προς τη Ζίτσα, το χωριό, που είναι γνωστό, από το ομώνυμο κρασί. Αφού φάγαμε στην “Καλλιθέα Ζίτσας”, ένα εστιατόριο, που θύμιζε τουριστικό περίπτερο της δεκαετίας του 1960, με υπέροχη αυλή και ωραίο φαγητό, κάναμε μια βόλτα στο Περίπτερο Οίνου, που βρισκόταν απέναντι και ανήκει στο ομώνυμο οινοποιείο.
Η Ζίτσα, με το εντυπωσιακό περίπτερο Οίνου, μοιάζει πιο κοσμοπολίτισσα!
Ένα από τα πιο γραφικά χωριά του Ζαγορίου, είναι αναντίρρητα το Δίλοφο. Το είχαμε επισκεφτεί, όταν είχαμε πάει στα Ιωάννινα και είχαμε φάει στην καταπληκτική ταβέρνα, “Λίθος” στου Τάκη, που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού, αλλά ήταν αργά και είχε σκοτεινιάσει, οπότε δεν κάναμε βόλτα στο χωριό.
Το Δίλοφο είναι ίσως το πιο γραφικό απ όλα τα χωριά που είδαμε! Η ώρα του δειλινού, μας έκανε να νιώθουμε σαν να γυρνούσαμε στο χθες!
Αυτή τη φορά, όμως, είχαμε την ευκαιρία να το περπατήσουμε και να το γνωρίσουμε καλά. Μας ενθουσίασε το παραδοσιακό του χρώμα και η ατμόσφαιρα, που παρέπεμπε στο χθες.
Ένα όμορφο χωριό, γεμάτο βρύσες, εκκλησάκια, γραφικά καλντερίμια και πετρόχτιστα, δίπατα αρχοντικά κατασκευασμένα από τοπικό σχιστόλιθο, τα οποία θεωρούνται εξέχοντα δείγματα της φημισμένης ζαγορίτικης αρχιτεκτονικής.
Λίγο πριν το χωριό, κάνουμε μια στάση και στο γεφύρι του καπετάν Αρκούδα, που είναι κρυμμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση!
Την επόμενη μέρα, μια προσπάθεια να κατέβουμε στο γεφύρι του Μίσιου, απέτυχε, καθώς φτάνωντας σε ένα σημείο στο μονοπάτι, καταλάβαμε ότι είναι αρκετά μακριά και δεν είχαμε πάρει μαζί μας ούτε νερό, οπότε επιστρέψαμε. Αντί γι αυτό, κάναμε μια στάση στο Κουκούλι, για καφέ και τοπικές πίτες, σε ένα πανέμορφο παραδοσιακό καφενείο, κάτω από τον τεράστιο πλάτανο.
Το μονοπάτι ήταν τόσο όμορφο και δελεαστικό, που κατεβήκαμε αρκετά, μέχρι να το πάρουμε απόφαση, ότι δεν γινόταν να το ακολουθήσουμε ως το τέλος!
Το Κουκούλι όμως, μας αποζημίωσε για την απογοήτευση του μονοπατιού!
Στη βόλτα μας στο χωριό επισκεφθήκαμε το Λαογραφικό Μουσείο Λαζαρίδη, το αρχοντικό Πλακίδα και το σχολείο.
Δυστυχώς ήταν όλα κλειστά και έτσι τα είδαμε μόνο απ έξω!
Φυσικά περάσαμε και από το γεφύρι του Λαζαρίδη, για μια μίνι φώτο-βόλτα!
Δυστυχώς, όλοι οι παραπόταμοι ήταν ξεροί!
Λίγο πιο μακριά βρίσκονται οι Κήποι, περιτριγυρισμένοι από πέτρινα γεφύρια και άφθονα νερά. Αποτελούν έναν από τους παλαιότερους οικισμούς της περιοχής που χρονολογείται από το 15ο αιώνα, Η έντονη παρουσία των τρεχούμενων, βουνίσιων υδάτων, οδήγησε και στην κατασκευή κάμποσων γεφυριών, που στις μέρες μας συγκαταλέγονται στα κύρια αξιοθέατα των Κήπων.
Στη μία πλευρά, λίγο πριν το χωριό, υπάρχει το εκπληκτικό τρίτοξο Γεφύρι του Πλακίδα (ή Καλογερικού), το οποίο χτίστηκε το 1748, ενώ στην είσοδο του βρίσκεται το Γεφύρι του Κοντοδήμου (ή Λαζαρίδη, κατ’ άλλους) –με το φαράγγι του Μικρού Βίκου (ή αλλιώς «Βικάκι») να ξεκινάει αμέσως έπειτα. Στην έξοδο του χωριού, βρίσκεται το Γεφύρι του Μύλου, ενώ λίγο πιο πέρα προβάλλει το Γεφύρι του Πετσιώνη.
Οι γραφικοί Κήποι!
Ένα ακόμα αξιοθέατο του χωριού, είναι το λαογραφικό μουσείο «Αγάπιος Τόλης», που φιλοξενεί πλήθος αντικειμένων σχετικών με τον παλιότερο τρόπο ζωής των κατοίκων του χωριού, με τα χειροποίητα έπιπλα και τις παραδοσιακές φορεσιές να ξεχωρίζουν ανάμεσά τους.
Η απόφασή μας να προχωρήσουμε προς το Καπέσοβο αποδείχθηκε πολύ καλή. Φάγαμε στο καφενείο, στην πλατεία του χωριού, μάθαμε για τις στέρνες, που είχαν παλιά για να διατηρούν τα τρόφιμα και να έχουν νερό, σε δύσκολες εποχές. Η μητέρα του ιδιοκτήτη, μας έδειξε κιόλας, τη δική τους, που βρίσκεται μέσα στο μαγαζί, αλλά δεν χρησιμοποιείται πια.
Πολύ όμορφο και ήσυχο χωριό και εξαιρετικοί, ο ιδιοκτήτης και η μητέρα του! Το δε λιτό γεύμα, νοστιμότατο!
Στο κέντρο του Καπέσοβου βρίσκεται η Πασχάλειος Σχολή, η οποία έχει μετατραπεί σε λαογραφικό μουσείο, που ανάμεσα σε άλλους θησαυρούς φιλοξενεί, ένα από τα 13 αντίγραφα του πολιτικού χάρτη του ελληνικού κράτους, που οραματιζόταν ο Ρήγας Φεραίος.
Η Πασχάλειος Σχολή, μας εντυπωσίασε σε σχέση με το μικρό μέγεθος του χωριού και έβαλε σε σκέψεις, σχετικά με την εγκατάλειψη της επαρχίας!
Μια επίσκεψη στους Ασπραγγέλους, που είδαμε στην αρχή της εκδρομής, περαστικοί, μας έδωσε την ευκαιρία να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε τη βόλτα μας.
Ο τεράστιος πλάτανος στην πλατεία του χωριού! Μια εικόνα πολύ συνηθισμένη σε αυτά τα χωριά!
Η εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μπαίνοντας στο χωριό!
Αφήνουμε τα Ζαγοροχώρια κάνοντας μια τελευταία βόλτα στο Μονοδένδρι, που μας φιλοξενεί και μια τέλεια βραδιά στη “Διψασμένη Αρκούδα”.
Ο ναός του Αγίου Μηνά, στην πλατεία του χωριού!
Στο δρόμο της επιστροφής, κάνουμε μια στάση στα Γιάννενα, για καφεδάκι και χαλάρωση, δίπλα στη λίμνη.
