Ιούλιος 2026
Το ταξίδι μας στην Απουλία (Puglia) της Κάτω Ιταλίας συνεχίζεται. Μπορείτε να διαβάσετε για τις πρώτες 4 ημέρες, καθώς και γενικές πληροφορίες για το road trip, εδώ (το πρώτο μέρος) και εδώ (το δεύτερο μέρος).
Ημέρα 5:
Alberobello (Αλμπερομπέλο)
Με βάση μας το Μπάρι, ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο, νωρίς νωρίς, για το Αλμπερομπέλο (Alberobello), το ιδιαίτερο χωριό της Απουλίας, με τους εντυπωσιακούς τρούλους (trulli). Βρίσκεται 60 χλμ μακριά και σε λιγότερο από μια ώρα αρχίσαμε να βλέπουμε τα μικρά λευκά σπιτάκια με τις κωνικές σκεπές.




Τους τρούλους τους χρησιμοποιούν και για τις αποθήκες στα χωράφια! Αυτό δεξιά είναι το αγαπημένο μου. Φαίνεται παλιό και ήταν μόνο του, ακριβώς έξω από το χωριό!
Παρκάρουμε στο δημοτικό πάρκινγκ (1 ευρώ την ώρα), αλλά υπάρχουν και πολλά ιδιωτικά, που κοστίζουν 8-10 ευρώ όλη την ημέρα.
Φτάνοντας στην πόλη και πριν μπούμε στο χωριό με τους τρούλους βλέπουμε τον καθεδρικό ναό, Εκκλησία των Κοσμά και Δαμιανού (Chiesa dei Santi Medici Cosma e Damiano), που χρονολογείται στον 19ο αιώνα και ξεχωρίζει χάρη στους δίδυμους πυργίσκους-κωδωνοστάσια. Στο εσωτερικό του θα δείτε δύο ξυλόγλυπτα αγάλματα των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των οποίων τα λείψανα επίσης φυλάσσονται εδώ.


Το Αλμπερομπέλο (Όμορφο δέντρο, όπως σημαίνει το όνομά του), είναι ένας παράξενος και γραφικός προορισμός, που έχει μετατραπεί σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO για τις ασυνήθιστες κατοικίες του.
Η ιστορία τους ξεκινά τον 15ο αι., όταν οι κάτοικοι στην κοιλάδα της Ίτρια, κατασκεύαζαν τέτοια οικήματα σαν αποθήκες, αλλά και σαν μόνιμες κατοικίες. Οι στέγες φτιάχνονταν από μεγάλες πέτρες και οι κορυφές τους συχνά έχουν περίτεχνο σχήμα, άλλοτε κωνικό, σφαιρικό, ρομβικό, με σταυρό ή κάποιο άλλο σύμβολο, που προστάτευαν από το κακό μάτι ή έφερναν τύχη στην οικογένεια.


Επρόκειτο για έναν έξυπνο τρόπο αποφυγής της βαριάς φορολόγησης, που επέβαλε το βασίλειο της Νάπολης σε όλα τα κτήρια, που είχαν ολοκληρωθεί, αφού οι σκεπές αυτές εύκολα γκρεμίζονταν, ενόψει της επίσκεψης των φοροεισπρακτόρων και ξαναχτίζονταν μετά.
Πριν ξεκινήσουμε την εξερεύνηση όμως, αυτού του μαγικού μέρους, πίνουμε έναν καφέ και κολατσίζουμε στο εξαιρετικό Paninoteca Pane e Mozza – casari e salumieri, με πολύ ωραίο φαγητό και πολύ καλές τιμές.


Το χωριό αποτελείται από δύο συνοικίες. Το Rione Monti που ανηφορίζει την πλαγιά και αντικρίζει τη μοντέρνα πλευρά της πόλης, εντυπωσιάζει από μακριά κι ενθουσιάζει από κοντά. Περπατώντας στα ασπρισμένα, φιδωτά σοκάκια του βλέπουμε όλων των ειδών τα trulli συνήθως τετράγωνα, αλλά και κάποια κυλινδρικά, όλα χτισμένα από χοντρή πέτρα που τους δίνει στιβαρότητα και κρατά σταθερή τη θερμοκρασία.


Διασχίζουμε το πάρκο Villa Donnaloja και βλέπουμε απέναντι την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου (Chiesa Parrocchiale di Sant’Antonio da Padova – Chiesa a Trullo). Μια γραφική εκκλησία, χτισμένη στον παραδοσιακό ρυθμό του Arberobello με τον χαρακτηριστικό τρούλο. Το εσωτερικό της είναι λιτό και φωτεινό αλλά ταυτόχρονα υποβλητικό. Φοβερή λεπτομέρεια, η σκεπή του καμπαναριού, που είναι επίσης τρούλος.



Στην περιήγησή μας συναντάμε κάποια ιδιαίτερα οικήματα, όπως το Trulli Siamese. Πρόκειται για δύο ενωμένους κώνους, που σύμφωνα με το μύθο, συμβολίζουν την ιστορία της αγάπης και του μίσους που κατέκλυσε δύο αδέρφια.


Το Il trullo piu piccollo είναι το πιο μικρό σπιτάκι του χωριού, που πια χρησιμοποιείται ως κατάστημα αναμνηστικών. Εδώ έχουμε την πρώτη ευκαιρία να δούμε το εσωτερικό του και τη σκάλα, που ανέβαιναν στο πατάρι, για να κοιμηθούν.


Η Casa Pezzolla, ένα συγκρότημα 15 διασυνδεδεμένων τρούλων που στεγάζει το Museo del Territorio. Η επίσκεψη είναι δωρεάν.

Το Trullo Sovrano το μεγαλύτερο και ψηλότερο trullo στο χωριό, που αρχικά είχε χτιστεί για εκκλησία.

Στον αντίποδα, βρίσκεται η λιγότερο τουριστική και πιο ήσυχη συνοικία Rione Aia Piccola. Εδώ οι τρούλοι είναι κυρίως κατοικίες, με στολισμένες με γλάστρες εισόδους και ξύλινες σκάλες να κρέμονται από τις σκεπές.
Κάποια trulli έχουν λευκά ζωγραφιστά σύμβολα, άλλοτε θρησκευτικού ή συμβολικού χαρακτήρα, κάτι σαν υπογραφή των τεχνητών τους και ένδειξη ισχύος των οικογενειών που κατοικούσαν στα συγκεκριμένα σπίτια.




Στην κεντρική πλατεία Piazza del Popolo βλέπουμε το δημαρχείο και απολαμβάνουμε ένα πεντανόστιμο παγωτό, από το La Bottega del Gelato, που βρίσκεται λίγο πιο κάτω.


Στην Piazza Gian Girolamo δεσπόζει η μικρή, ολόλευκη εκκλησία Santa Lucia. Εδώ βρίσκεται το παρατηρητήριο Belvedere Santa Lucia, που χαρίζει πανοραμική θέα των μοναδικών τρούλων.






Λίγο πιο πέρα βλέπουμε το Casa D’Amore , ένα ιστορικό σπίτι που χρονολογείται από το 1797, το πρώτο κτίριο που κατασκευάστηκε μετά την απαλλαγή του Αλμπερομπέλο από κάθε φορολογική αξίωση από τον βασιλιά της Νάπολης. Δίπατο και χτισμένο με σταθερή στέγη, συμβολίζει την μεταπήδηση από τους τρούλους στη σύγχρονη αρχιτεκτονική.

Σ αυτή την πλευρά υπάρχει και μία βίλα, χτισμένη τη δεκαετία του 1970, με την ίδια αρχιτεκτονική, η Villa Comunale “Franco Maria Luberto”, η οποία περιβάλλεται από έναν υπέροχο σκιερό κήπο, που τώρα πια είναι ανοιχτός για το κοινό.




Αλλά και η χαριτωμένη Strada dei cappelli (ο δρόμος των καπέλων)!





Πολύ κοντά στο Alberobello βρίσκεται το πανέμορφο χωριό Locorotondo. Το επισκεφθήκαμε τυχαία και μας μάγεψε αμέσως.
Locorotondo (Λοκοροτόντο)
Το πιο κουκλίστικο χωριό του ταξιδιού, που μας έκλεψε την καρδιά. Ένα υπέροχο μέρος, σαν βγαλμένο από παραμύθι.


Όπως λέει και η ίδια η λέξη, το Locorotondo (στρογγυλός τόπος) έχει στρογγυλό σχήμα. Ο ήσυχος οικισμός σκαρφαλωμένος σε ένα ύψωμα αποτελείται από μικρά σπίτια από λευκά τούβλα με μυτερές, κεκλιμένες στέγες, διατεταγμένα κυκλικά γύρω από το κέντρο. Τα σπίτια περιβάλλονται από το περίφημο μπαλκόνι, τον περιφερειακό δρόμο δηλαδή.


Η βόλτα στα σοκάκια αυτού του χωριού, είναι μια μαγευτική εμπειρία, που αποτελείται από αμέτρητα σημεία, που πρέπει να φωτογραφηθούν. Ανθισμένα μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο, κάκτοι τοποθετημένοι στις γωνίες, ζωγραφισμένες σκάλες και πόρτες, σεμεδάκια και μπουγάδες κρεμασμένες στον ήλιο.








Από τη Via Nerdelli, η θέα στην κοιλάδα και το χωριό (Punto di vista) είναι απίστευτη, και το ηλιοβασίλεμα, που ο ήλιος βάζει φωτιά στο τοπίο, είναι αξέχαστη. Από εδώ είναι το σημείο εκκίνησης για τη Scalinata dei Templari (Σκάλα των Ναϊτών), η οποία περνά μέσα από τους αμπελώνες και περιβάλλει τους γκρεμούς γύρω από το χωριό.


Στο La Pergola, ένα κουκλίστικο μαγαζάκι, πίνουμε το καφεδάκι μας, τρώμε πρόχειρα, αλλά πολύ χορταστικά και τέλος πίνουμε και από ένα spritz, για να δροσιστούμε



Μεταξύ των μικρών σπιτιών στο κέντρο είναι το μπαρόκ Palazzo Morelli, η Μητέρα Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (Chiesa Madre di San Giorgio Martire), η κύρια εκκλησία της πόλης με τη νεοκλασική πρόσοψη και η εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Ελληνίδας (Chiesa Rettoria Madonna della Greca) του 15ου αι., η οποία, σε αντίθεση με την λιτότητά της, έχει ένα περίπλοκο μοντέρνο παράθυρο με τριαντάφυλλα στην πρόσοψή της.








Το πάρκο Belvedere Sottovilla βρίσκεται απέναντι από την είσοδο του ιστορικού κέντρου του Locorotondo, είναι πολύ όμορφα διαμορφωμένο και προσφέρει δροσερή σκιά στον επισκέπτη. Η θέα προς την Κοιλάδα της Ίτρια (Valle d’Itria) και τα trulli είναι υποβλητική.










Το Locorotondo φιλοξενεί επίσης τα παλαιότερα trulli της περιοχής, που χρονολογούνται από το 1509, αλλά δυστυχώς δεν είναι επισκέψιμα και είναι ορατά μόνο από μακριά.
Στο δρόμο, μας μαγεύει το ηλιοβασίλεμα και αφού πια επιστρέφουμε το αυτοκίνητο, έχουμε μια πρώτη επαφή με τα ΜΜΜ της πόλης του Μπάρι.
Bari (Μπάρι)

Το πρώτο βράδυ στο Μπάρι, είδαμε τη νυχτερινή ζωή της πόλης και απολαύσαμε τη μπύρα μας, και τον τελικό του Champions League στο BurBeero – Independent Pub – craft beer – birra artigianale, με μεζεδάκια και ένθερμη παρέα!

Το δεύτερο βράδυ, μια μικρή βόλτα στο κέντρο της παλιάς πόλης, μας οδηγεί στο Mercantile Nove, το μαγαζί που αγαπήσαμε, ένα wine bar, όπου δοκιμάσαμε δύο κόκκινα υπέροχα τοπικά κρασιά, το Primitivo και το Negro Amaro, που τα συνοδέψαμε με πλατό τυριών και αλλαντικών (Tagliatte). Και στο σουπλά, που μας έφεραν, διαβάσαμε σε μορφή κόμικ, την ιστορία του πολιούχου της πόλης, Αγίου Νικολάου.


Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στην Τουρκία και τα λείψανά του φυλάσσονταν στα κοντινά Μύρα (από το 337), όπου ήταν Επίσκοπος.
Το 1087, 62 ναύτες και έμποροι, αποφάσισαν να μεταφέρουν τα λείψανα στην πόλη του Μπάρι, για να τα προστατεύσουν από τους Τούρκους. Από εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε ένας άρρηκτος και βαθύς δεσμός μεταξύ των πολιτών του Μπάρι και του Αγίου Νικολάου. Και αυτό έγινε η αφορμή για την ανέγερση της Βασιλικής του Αγίου Νικολάου.
Ημέρα 6 και 7:
Τις δύο τελευταίες μέρες του ταξιδιού τις περάσαμε εξ ολοκλήρου στο Μπάρι.
Το Μπάρι είναι γνωστό για την ατμοσφαιρική παλιά του πόλη (Bari vecchia), τις μεσαιωνικές εκκλησίες, τις εκπληκτικές παραλίες και το νόστιμο φαγητό και κρασί.
Η αρχιτεκτονική της, τα πανέμορφα κτίρια, τα κάστρα, οι πλατείες και τα σοκάκια με τα λουλούδια και τα φαγητά δημιουργούν ένα μοναδικό τοπίο, το οποίο αξίζει να απολαύσεις.


Μείναμε εδώ τρία βράδια και πληρώσαμε 284 συνολικά, περίπου 1,5 χιλιόμετρο από την παλιά πόλη. Μπορείτε να διαβάσετε για τα υπόλοιπα μέρη που επισκεφθήκαμε εδώ (α μέρος, β μέρος, γ μέρος, δ μέρος, ε μέρος), καθώς και γενικές και χρήσιμες πληροφορίες εδώ.


Το πρώτο μας πρωινό ξεκίνησε πολύ νωρίς, καθώς θέλαμε να δούμε την υπέροχη ανατολή, οπότε 6,30 το πρωί βρεθήκαμε στο λιμάνι και απολαύσαμε τον ήλιο να εμφανίζεται μέσα από τη θάλασσα.


Με το εντυπωσιακό χρυσαφένιο χρώμα να λούζει το παλιό λιμάνι και τα γύρω κτήρια ξεκινήσαμε την εξερεύνηση.


Αφού βολτάραμε στην παραλιακή, κάναμε μια στάση για καφέ στο Il Caffettaio, όπου δοκιμάσαμε σεϊκεράτο (shakerato), έναν καφέ που μοιάζει με το φρέντο εσπρέσο, αλλά και δε μοιάζει με το φρέντο. Είναι εσπρέσο, χτυπημένος πάρα πολύ, με λίγη ζάχαρη, οπότε γίνεται σαν κρέμα και τον σερβίρουν σε ποτήρι του μαρτίνι με κουταλάκι! Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία.


Το εντυπωσιακό κτήριο δεξιά, είναι η Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας!
Πολύ κοντά βρισκόταν το Θέατρο Πετρουτσέλι (Teatro Petruzzelli), ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό κόσμημα του 19ου αι. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη όπερα της Ιταλίας, λειτούργησε για πρώτη φορά το 1903 και αποκαταστάθηκε το 1991, μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά, που το κατέστρεψε.

Το Θέατρο Μαργαρίτα (Teatro Margherita), βρίσκεται αρκετά κοντά και είναι ένα κτίριο σε αρ νουβό αρχιτεκτονική, πρώην κινηματογράφος και θέατρο, που τώρα είναι εκθεσιακός χώρος σύγχρονης τέχνης.


Απέναντι βρίσκεται η πλατεία Φεραρέζε (Piazza del Ferrarese), η γοητευτική πύλη εισόδου στην παλιά πόλη από το παλιό λιμάνι. Με θέα στην προκυμαία Augusto Imperatore, πήρε το όνομά της από έναν έμπορο της Φεράρα, του 17ου αι. και διατηρούσε τις αποθήκες του εδώ. Βλέπουμε τα ίχνη του ρωμαϊκού δρόμου Αππίας-Τραϊάνα του 2ου αι. σε μια περιφραγμένη περιοχή στην πλατεία και τις καμάρες του Spazio Murat, όπου φιλοξενούνται εκθέσεις μοντέρνας τέχνης.


Ανάμεσα στα καφέ κρύβεται η μικρή εκκλησία Chiesa della Vallisa του 11ου αι., φτιαγμένη σε ρωμανικό ρυθμό.

Από εδώ ξεκινούν και οι δρόμοι Corso Cavour και Via Sparano, με τις πολυτελείς μπουτίκ και τα εμπορικά καταστήματα.
Πολύ κοντά βρίσκεται η Πλατεία Εμπορίου (Piazza Mercantile) με το Palazzo del Sedile, που κάποτε ήταν το δημαρχείο της πόλης και πια, σώζεται μόνο η πρόσοψή του.




Από εκεί φτάνουμε στην Βασιλική του Αγίου Νικολάου (Basilica Pontificia San Nicola), ένα μεσαιωνικό χριστιανικό ναό, με ευρεία θρησκευτική σημασία για τον χριστιανικό κόσμο, ως τόπος προσκυνήματος τόσο για τους Ρωμαιοκαθολικούς, όσο και για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ευρώπης.




Ο ναός είναι επιβλητικός τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά και περιβάλλεται από μία μεγάλη αυλή. Στην υπόγεια κρύπτη φυλάσσονται τα οστά του Αγίου και υπάρχει ορθόδοξο παρεκκλήσι.






Η εξερεύνηση συνεχίζεται και φτάνουμε στην πλατεία του καθεδρικού. Ο Καθεδρικός (Cattedrale Metropolitana Primaziale San Sabino) είναι ένας ρωμανικός ναός του 13ου αιώνα με υπόγεια κρύπτη που περιέχει αρχαία λείψανα.


Λίγα βήματα από τον Καθεδρικό Ναό βρίσκεται μια εκκλησία χωρίς στέγη, ανοιχτή στον ουρανό.
Η εκκλησία της Santa Maria del Buonconsiglio δεν έχει οροφή. Δεν έχει πλήρεις περιμετρικούς τοίχους. Διατηρεί ακόμη τους αρχικούς κίονες, τα μεσαιωνικά κιονόκρανα και το ψηφιδωτό δάπεδο. Το κτίριο κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1930 κατά τη διάρκεια εργασιών πολεοδομίας στη γειτονιά. Δεν ξαναχτίστηκε ποτέ. Παρέμεινε ως αρχιτεκτονικός σκελετός στον αστικό ιστό.


Περπατάμε στα σοκάκια και μας συνεπαίρνουν οι λουλουδιασμένες αυλές, τα στολισμένα μπαλκόνια και τα σπίτια στο χρώμα της ώχρας.








Φτάνουμε στο δρόμο των ζυμαρικών (Via dell’Arco Basso), όπου ντόπιες γυναίκες βγάζουν πάγκους έξω από τα σπίτια τους και παρασκευάζουν χειροποίητα τοπικά ζυμαρικά (Orecchietti τα λένε, δηλαδή αυτάκια, γιατί έτσι μοιάζουν) σε διάφορα χρώματα και γεύσεις.


Περνάμε από την Αψίδα των Θαυμάτων (Arco delle Meraviglie) το διάσημο πέρασμα, που σύμφωνα με το λαϊκό θρύλο χτίστηκε σε μία μόνο νύχτα, για να επιτρέψει τη διέλευση δύο εραστών που ζούσαν εκεί, από το ένα παράθυρο στο άλλο.

Το Castello Svevo το πρωτοείδαμε το πρώτο βράδυ που φτάσαμε, φωτισμένο και επιβλητικό. Είναι ένα Νορμανδικό κάστρο στο Μπάρι όπου χτίστηκε, καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε τον 12ο και τον 13ο αιώνα. Είναι ένα τεράστιο οικοδόμημα δίπλα στη θάλασσα και για πολλά χρόνια αποτελούσε ένα από τα κύρια σημεία άμυνας της παλιάς πόλης.

Σήμερα το κάστρο χρησιμοποιείται ως μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία του κάστρου και της ευρύτερης περιοχής του Μπάρι.
Στο Gelateria Gentile, πίνουμε τον καφέ μας και δοκιμάζουμε τοπικά γλυκά όπως το Tette delle monache (τα βυζιά της καλόγριας, σημαίνει) και κάτι που έμοιαζε με μπουγάτσα και δε θυμάμαι πως το λένε. Η φραγκοσυκιά, που εδώ λέγεται ινδική συκιά( Figo d’India), έχει την τιμητική της στην ευρύτερη περιοχή.


Το δρομολόγιο που ακολουθούμε περνάει μπροστά από το Μουσείο της Πόλης (Museo Civico Bari), για να μας οδηγήσει στην κεντρική λεωφόρο της πόλης, την Corso Vittorio Emanuele II. Το τεράστιο πεζοδρόμιο πλαισιώνεται από ψηλούς φοίνικες και είναι γεμάτο εστιατόρια και καφέ.


Ανεβαίνοντας τη Via Sparano συναντάμε την επιβλητική εκκλησία του Αγίου Φερδινάρδου (Chiesa di San Ferdinando) και το Palazzo Mincuzzi ένα εντυπωσιακό κτήριο του 1928, που λειτουργούσε ως πολυκατάστημα.


Στην πλατεία Ουμπέρτο Ι και στους ομώνυμους κήπους Gardens of Piazza Umberto I, ξεκουραζόμαστε και παίρνουμε μια ανάσα στη σκιά των δέντρων. Απέναντι βλέπουμε το Πανεπιστήμιο του Μπάρι (Università degli Studi di Bari Aldo Moro).


Στάση για γρήγορο φαγητό στο Conticchio με πολύ καλό τοπικό φαγητό και σε πολύ καλές τιμές.


Το απόγευμα η βόλτα μας ξεκινάει με ένα ισχυρό μπουρίνι, που αναστατώνει την περιοχή. Ευτυχώς δεν έβρεξε, οπότε συνεχίσαμε την περιήγησή μας από το λιμάνι αυτή τη φορά.


Η ιχθυαγορά (N’ dèrr’a la lanze Fisherman’s Market) γίνεται από το απόγευμα, τόπος συνάντησης του νεαρόκοσμου (και όχι μόνο), που πίνουν το ποτό τους, ή τρώνε κάτι στο χέρι, όρθιοι ή αράζοντας στα σκαλάκια και ρεμβάζοντας στη θάλασσα.


Απέναντι βλέπουμε το Θέατρο Μαργαρίτα και τα τείχη του κάστρου και καθώς ανάβουν τα φώτα, την προσοχή μας τραβάει μια φωτεινή επιγραφή στο βάθος του μόλου, που μας προτρέπει να “είμαστε Ωκεανός” (essere oceano)!




Επιστρέφουμε στην παλιά πόλη και περπατάμε στα πλακόστρωτα δρομάκια με τις καρδούλες να κρέμονται από τα μπαλκόνια, καλωσορίζοντας τους επισκέπτες.


Στο La Tana del Polpo τρώμε ένα υπέροχο δείπνο με θαλασσινά και εξαιρετικό σπιτικό κρασί και η βραδιά μας κλείνει στο OPU με limoncello και aperol spritz.






Η τελευταία μας μέρα ξεκινάει με καφεδάκι και κρουασάν (ιταλικό πρωινό) σε ένα πολύ κεντρικό σημείο στο Caffè Vergnano 1882 και μετά κατευθυνόμαστε προς τη θάλασσα.
Περπατάμε πάνω στο τείχος (Muraglia di Bari), μας ξενίζει το μοντέρνο και κάπως άσχετο με το αρχιτεκτονικό στυλ της πόλης Palazzo Andidero, απολαμβάνουμε τη θέα προς το λιμάνι και τα κτήρια που συναντάμε στο δρόμο μας και φτάνουμε στον προμαχώνα Fortino Sant Antonio.












Στάση για κολατσιό όμως στο Salumeria Favia, με τα καταπληκτικά τοπικά σάντουιτς (puccia είπαμε, τα λένε). Αυτό το μαγαζί δεν πρέπει να το χάσετε!




Τελευταία βόλτα, με το λεωφορείο αυτή τη φορά, στην πιο διάσημη παραλία του Μπάρι, την Ψωμί και Ντομάτα (Pane e Pomodoro), ναι έτσι τη λένε!!! Πολύ όμορφη παραλία, που δεν είναι όμως οργανωμένη, οπότε πρέπει να έχετε μαζί σας ομπρέλα και ψάθα, έχει όμως καντίνα για καφέ, τουαλέτες και καμπίνες για να ντυθείτε! Επίσης έχει δέντρα για σκιά και ντους.


Δεν μπορούμε όμως να φύγουμε χωρίς να δοκιμάσουμε τη γνωστή μακαρονάδα της πόλης, με το περίεργο όνομα, μακαρονάδα της φόνισσας (spaghetti all’ assassina), με την κόκκινη πικάντικη σάλτσα και τα τηγανιτά μακαρόνια. Στο Sorsi e Morsi Food, Wine & Drink λοιπόν, είχαμε αυτή την απολαυστική ευκαιρία και πραγματικά άξιζε με χίλια.


Το ταξίδι αυτό μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις, με υπέροχες εικόνες και φανταστικές γεύσεις. Ενθουσίασε όλες μας τις αισθήσεις και μας δημιούργησε αξέχαστες αναμνήσεις.
Γιατί όπως έχει πει και ο Καζαντζάκης: “Ένα μονάχα αξίζει, το ταξίδι. Να γυρίζεις τη γης, να βλέπεις – να βλέπεις- και να μην χορταίνεις – καινούργια χώματα και θάλασσες κι ανθρώπους και ιδέες, και να τα βλέπεις όλα για πρώτη φορά, να τα βλέπεις όλα σα για τελευταία φορά”.
Discover more from Ο κόσμος μου
Subscribe to get the latest posts sent to your email.