Απουλία και Μπαζιλικάτα – Puglia & Basilicata (Road trip στην Κάτω Ιταλία) α΄ μέρος

Ιούλιος 2026

Το road trip στην Απουλία ήταν μια παρόρμηση της τελευταίας στιγμής, που εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο ωραία ταξίδια, που έχουμε κάνει ως τώρα.

Η Puglia ή Grecia Salentina βρίσκεται στο τακούνι της «μπότας» που σχηματίζει γεωγραφικά η Ιταλία και αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της χώρας. Υπέροχα τοπία, κρυστάλλινα νερά, απέραντοι ελαιώνες και αμπελώνες και φυσικά οι διάσημοι τρούλοι, οι κωνοειδείς καλύβες που συνθέτουν το ντεκόρ της περιοχής.

Εδώ η αστική ομορφιά με τα κινηματογραφικά στενοσόκακα, τα πανέμορφα λουλουδιαστά μπαλκονάκια, τα ξεχωριστά αρχιτεκτονήματα και η πλούσια γαστρονομική παράδοση, ολοκληρώνουν την ταξιδιωτική εμπειρία.

Ξεκινήσαμε από το Μπάρι, ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ιταλίας, αν και εμείς φτάσαμε εκεί με το αεροπλάνο. Η πτήση διαρκεί περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά, από το αεροδρόμιο της Αθήνας. Αφού παραλάβαμε το αυτοκίνητο που είχαμε νοικιάσει, μέσω internet, από τη Felirent (ένα υβριδικό, αυτόματο Fiat Panda, 170 ευρώ για 5 μέρες, με πλήρη ασφάλεια και οδική βοήθεια), ξεκινήσαμε την οδική μας περιήγηση.

Το ταξίδι μας διήρκεσε 7 γεμάτες μέρες (αφού φτάσαμε νωρίς το πρωί και φύγαμε αργά το βράδυ) και το μοιράσαμε σε δύο διανυκτερεύσεις στο Λέτσε (Lecce) μία στη Ματέρα (Matera) και τρεις στο Μπάρι (Bari). Τα δωμάτια τα είχαμε κλείσει περίπου δύο βδομάδες νωρίτερα και στα δύο πρώτα, στην τιμή περιλαμβανόταν και πρωινό. Το κόστος ήταν 120 ευρώ για δύο βράδια στο Λέτσε, περίπου ένα χιλιόμετρο από το ιστορικό κέντρο, 58 ευρώ για ένα βράδυ στη Ματέρα, ακριβώς έξω από την παλιά πόλη και 284 για τρία βράδια στο Μπάρι, περίπου 1,5 χιλιόμετρο από την παλιά πόλη.

Αυτό που μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα, ήταν οι απέραντοι ελαιώνες και αμπελώνες, που εναλλάσσονταν και οι στρογγυλές καλύβες, που είχαν στα χωράφια, σαν αποθήκες.

Υπάρχουν παντού δημοτικά αλλά και ιδιωτικά πάρκινγκ, επί πληρωμή. Κοστίζουν από 0,30 μέχρι 1,50 ευρώ την ώρα, τα δημοτικά, ανάλογα το μέρος και έχουν παντού μηχανήματα, για να βγάλετε εισιτήριο, αλλά μπορείτε να κατεβάσετε και την εφαρμογή easypark και να το κάνετε από το κινητό. Αυτό εξυπηρετεί αν θέλετε να παρατείνετε το χρόνο παραμονής σας.

Στις άσπρες γραμμές παρκάρετε ελεύθερα, στις γαλάζιες πρέπει να πληρώσετε εισιτήριο και στις κίτρινες δεν παρκάρετε καθόλου, γιατί είναι για τους κατοίκους.

Όταν θέλετε να μπείτε σε κάποιο ιστορικό κέντρο, ελέγχετε τη ztl (Zona a Traffico Limitato), αν είναι ανοιχτή, γιατί έχουν κάμερες και δεν θα αποφύγετε το πρόστιμο.

Οι άνθρωποι είναι φιλικοί και εξυπηρετικοί και παρόλο που δεν μιλούν πολλά αγγλικά, είναι πρόθυμοι να σας δώσουν να καταλάβετε.

Το νερό είναι ακριβό, ακόμα και στα μίνι μάρκετ, αλλά έχουν σε αρκετά σημεία δημόσιες βρύσες, όπου μπορείτε να γεμίσετε το μπουκάλι σας. Επίσης υπάρχουν και μηχανήματα, που μπορείτε να γεμίσετε το μπουκάλι σας και πληρώνετε το ανάλογο αντίτιμο, που είναι οικονομικότερο.

Ο καφές είναι πολύ φτηνός και πολύ καλός. Δεν έχουν παγωμένους καφέδες, τύπου φρέντο, μπορείτε όμως να παραγγείλετε σεϊκεράτο (shakerato), που μοιάζει με το φρέντο εσπρέσο, αλλά και δε μοιάζει με το φρέντο. Είναι εσπρέσο, χτυπημένος πάρα πολύ, με λίγη ζάχαρη, οπότε γίνεται σαν κρέμα και τον σερβίρουν σε ποτήρι του μαρτίνι με κουταλάκι! Εμείς τον δοκιμάσαμε στο Il Caffettaio, στο Μπάρι. Είναι κι αυτό μια εμπειρία.

Άλλη μία εμπειρία καφέ είναι και ο καφές λετσέζε ή μπαρέζε (caffe leccese/barese), που είναι εσπρέσο με σιρόπι αμυγδάλου και 2-3 παγάκια (εμένα πάντως μου άρεσε πολύ, του Κώστα όχι ιδιαίτερα). Το είχαν σε όλα τα καφέ!

Το φαγητό είναι πολύ ωραίο, αν σας αρέσουν τα ζυμαρικά και οι ζύμες γενικότερα, αλλά και τα σάντουιτς, που εδώ έχουν την τιμητική τους. Τα πούτσα (puccia, ναι έτσι τα λένε και είναι κάτι σαν τα “βρώμικα” τα δικά μας, εξ ου και το όνομα, που σημαίνει βρωμιά) είναι σάντουιτς με στρογγυλά ψωμάκια, που τα γεμίζουν με ότι προτιμάτε, σε μεγάλη ποσότητα. Φάγαμε σε διάφορα μέρη, αλλά τα πιο εξαιρετικά, χορταστικά και σε πολύ καλή τιμή τα βρήκαμε στο Salumeria Favia στο Μπάρι.

Δοκιμάστε παντσερότι (Panzerotti), που είναι ζύμη γεμιστή με μοτσαρέλα και σάλτσα ντομάτας (το κλασικό), ή με διάφορες παραλλαγές.

Τα διάσημα ζυμαρικά τους, τα orecchietti (αυτάκια δηλαδή, γιατί έχουν αυτό το χαρακτηριστικό σχήμα), που μπορείτε να τα δείτε να παρασκευάζονται μπροστά σας από τις γιαγιάδες του Μπάρι, στο δρόμο Strada delle Orecchiette (strada Arco Basso).

Μην χάσετε την μακαρονάδα της φόνισσας (spaghetti all’ assassina), με την κόκκινη πικάντικη σάλτσα και τα τηγανιτά μακαρόνια. Εμείς τα φάγαμε στο Μπάρι, στο Sorsi e Morsi Food, Wine & Drink, και παρόλο που ήταν τουριστικό μαγαζί, ήταν πραγματικά απολαυστικά.

Τα θαλασσινά έχουν την τιμητική τους εδώ και πρέπει να δοκιμάσετε, τουλάχιστον τα σάντουιτς με θαλασσινά, καθώς το ψάρεμα ήταν η κύρια απασχόληση των κατοίκων της περιοχής. Φάγαμε πολύ ωραία και σε καλές τιμές στο La Tana del Polpo στο Μπάρι και απολαύσαμε και ένα ωραιότατο χύμα, λευκό κρασί.

Τα ποτά επίσης είναι πιο φτηνά σε σχέση με την Ελλάδα, ειδικά τα σπριτς, που εκεί είναι ο τόπος τους. Μην χάσετε το limoncello spritz, με λεμόνια, που υπάρχουν άφθονα στην περιοχή.

Μεγάλη οινοπαραγωγός περιοχή, έχει πολύ αξιόλογα κρασιά, που δεν χάσαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε. Ξεχωρίσαμε το Primitivo και το Negro Amaro, δύο κόκκινα υπέροχα κρασιά, που τα συνοδέψαμε με πλατό τυριών και αλλαντικών (Tagliatte λέγεται, κοπές δηλαδή) και το μαγαζί που αγαπήσαμε ήταν το Mercantile Nove στο Μπάρι.

Στα γλυκά, δοκιμάστε τα παστιτσότι (Pasticciotti) το χαρακτηριστικό γλυκό της περιοχής, που είναι σαν μικρό ταρτάκι γεμιστό με ρικότα και κρέμα λεμονιού. Τρώγεται σαν πρωινό, από τους ντόπιους, είναι πολύ νόστιμο και πολύ γλυκό. Στο Λέτσε, υπάρχει ένα ζαχαροπλαστείο, το Natale, που φημίζεται για τα παστιτσότι του και αφού σε σερβίρει, σου δίνει και μια εικονίτσα με το Santo Pasticciotto (άγιο παστιτσότο), καθώς το θεωρούν θεϊκό γλύκισμα.

Επίσης το Tette delle monache (τα βυζιά της καλόγριας), που είναι στρογγυλά κεκάκια με μαλακή ζύμη και κρεμώδη γέμιση. Ονομάζονται έτσι γιατί τα έφτιαχναν καλόγριες σε κάποιο μοναστήρι, αλλά και για το σχήμα που έχουν! Τα δοκιμάσαμε στο Gentile, στο Μπάρι και μας εντυπωσίασαν.

Και τέλος, απολαύστε το υπέροχο τζελάτο (gelato), το παγωτό τους, που μαγεύει. Ειδικά το φυστίκι και το τιραμισού είναι ασύγκριτα (το πιο ωραίο το φάγαμε στην πόλη Τράνι, στο Saben).

Παρακάτω παραθέτω το δρομολόγιο που ακολουθήσαμε.

Ημέρα 1:

Polignano a mare (Πολινιάνο α μάρε)

Ένα διαμάντι της Αδριατικής χτισμένο πάνω σε επιβλητικούς βράχους, με ιστορία που ξεκινά από την αρχαιότητα. Η παλιά πόλη διατηρεί τη μεσαιωνική της αρχιτεκτονική, με στενά δρομάκια, καμάρες και μυστικά περάσματα που οδηγούν σε απρόσμενα μπαλκόνια με θέα που συναρπάζει.

Με πολλά αξιοθέατα όπως η Porta Vecchia (Παλιά Πύλη της Πόλης), η είσοδος στην παλιά πόλη,

η Chiesa Matrice di Santa Maria Assunta, η Μητρόπολη, με το εντυπωσιακό μπαρόκ εσωτερικό του 1295,

η Balconata sul Mare (το πιο διάσημο μπαλκόνι του Polignano με θέα στη θάλασσα),

η Lama Monachile (η γραφική παραλία του Polignano),

η Ponte Borbonico (ιστορική γέφυρα πάνω από την παραλία, μέρος της παλιάς Via Traiana),

και το Άγαλμα του Domenico Modugno, τραγουδιστή του πασίγνωστου “Volare“, αλλά και το Μνημείο των Ναυτικών.

Τέλος, ο όμορφος πεζόδρομος Via Roma, που διασχίζει την καρδιά της παλιάς πόλης και είναι γεμάτος μαγαζάκια, gelaterie, καφέ και μικρές μπουτίκ. Είναι ένα σημείο όπου κυριαρχεί η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με λευκά πέτρινα κτίρια, ξύλινα παράθυρα και μπαλκόνια με λουλούδια.

Υπέροχη λεπτομέρεια τα ποιήματα στους τοίχους, αλλά και τα κεραμικά μπαλόνια, που τα είδαμε εδώ πρώτη φορά και τα αγαπήσαμε.

Εδώ συναντήσαμε επίσης, τα χαρακτηριστικά μικρά αυτοκινητάκια, που ονομάζονται Tuk Tuk. Αυτά τα τρίτροχα ηλεκτρικά οχήματα, που κυκλοφορούν στους στενούς δρόμους του Polignano και προσφέρουν ιδιωτικές ξεναγήσεις. Οι τιμές ξεκινάνε από 15€ ανά άτομο έως 30€ αναλόγως της επιλεγμένης διαδρομής.

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας και απολαύσαμε τα διάσημα σάντουιτς puccia (ναι έτσι διαβάζεται, όπως καταλάβατε), που είναι στρογγυλά, τεράστια και πλούσια σε περιεχόμενο, στο Massarì Mozzarella Bar, το οποίο ήταν κάπως ακριβό, αφήσαμε πίσω μας το όμορφο Polignano.

Monopoli (Μονόπολη)

Το όνομά της παραπέμπει άμεσα στις ελληνικές της καταβολές και είναι ακριβώς αυτό που υποδηλώνει η σύνθετη ονομασία της, μία πραγματικά μοναδική πόλη, παραθαλάσσια κι αυθεντική.

Ιδρύθηκε από Έλληνες το 500 π.Χ. και η στρατηγική της θέση την έκανε περιζήτητη, με πρώτους κατακτητές τους Ρωμαίους. Πολιορκήθηκε, όμως, κι από πολλούς άλλους λαούς, αναδείχθηκε σε ακμάζον λιμάνι και αφού προσαρτήθηκε στη Βενετία το 1400, εξελίχθηκε σε ναυτική και εμπορική δύναμη.

Η βόλτα στο μικρό λιμανάκι Porto Vecchio με τις χρωματιστές ψαρόβαρκες (gozzo τις λένε εδώ), αλλά και στο επιβλητικό Castello Carlo V που ανεγέρθηκε το 1552, περίοδο της ισπανικής κυριαρχίας, μας εντυπωσίασε.

Το κάστρο περιλαμβάνει έναν κυλινδρικό ρωμαϊκό πύργο και την αρχαία βασιλική San Nicola della Pinna, που αποτελεί ακόμη και σήμερα την εκκλησία του φρουρίου.

Ο περίπατος στον παραλιακό πεζόδρομο Lungomare, μας αποκαλύπτει τα σωζόμενα τμήματα του παλιού αμυντικού τείχους, Bastione di Babula και Bastione Santa Maria, με τα καλοδιατηρημένα κανόνια.

Το Palazzo Palmieri,αποτελεί ένα έξοχο δείγμα μπαρόκ αρχιτεκτονικής του 18ου αι.

Η Βασιλική της Μadonna della Μadia (Basilica Cattedrale Maria Santissima della Madia), σε μπαρόκ αρχιτεκτονική, συνοδεύεται από έναν θρύλο.

Η προγενέστερη εκκλησία είχε ξεκινήσει να χτίζεται στον 12ο αιώνα, ωστόσο λόγω έλλειψης πόρων δεν υπήρχαν αρκετά δοκάρια για να ολοκληρωθεί η οροφή. Στις 15 Δεκεμβρίου του 1107 εμφανίστηκε στο λιμάνι της πόλης μια μεγάλη σχεδία αποτελούμενη από τόσα ξύλινα δοκάρια, όσα απαιτούνταν για την ολοκλήρωση του ναού, με την εικόνα της Μadonna della Μadia να επιπλέει πάνω της. Η εικόνα μεταφέρθηκε στην εκκλησία, ο ναός ολοκληρώθηκε, αλλά αιώνες αργότερα υπέστη σοβαρές ζημιές και κατέρρευσε. Τη θέση εκείνου του ρωμανικού ναού πήρε στα μέσα του 18ου αιώνα ο σημερινός καθεδρικός, με το πολυτελές μπαρόκ εσωτερικό και τον αιθέριο θόλο.

Η Chiesa di San Salvatore, είναι μία από τις αρχαιότερες εκκλησίες της Μονόπολης (313μ.Χ). Και εδώ η ιστορία συνδυάζεται με το μύθο, καθώς θεωρείται ότι η πρόσοψη της εκκλησίας αντικρίζει τη θάλασσα επειδή χτίστηκε από πειρατές που σώθηκαν όταν το πλοίο τους ναυάγησε στα ανοιχτά της πόλης.

Περπατήσαμε στο πανέμορφο, χτισμένο από λευκή πέτρα ιστορικό κέντρο, με τις διάσπαρτες εκκλησίες, τις ήσυχες πλατείες, τα πλακόστρωτα δρομάκια και τα ολόλευκα σπίτια. Θαυμάσαμε τα σιδερένια μπαλκόνια, τα σφυρήλατα φανάρια και τις γλάστρες, που κρέμονται από τους εξωτερικούς τοίχους ή στολίζουν τα κατώφλια.

Και τέλος απολαύσαμε το μπάνιο μας στην παραλία Porto Rosso, που μοιάζει με αμμουδερή γλώσσα, ανάμεσα στη βραχώδη ακτογραμμή.

Ostuni (Οστούνι)

Η «λευκή πόλη» (Città Bianca), όπως λέγεται, ξεχωρίζει για τα κατάλευκα σπίτια, τα στενά πλακόστρωτα σοκάκια και την ιδιαίτερη μεσαιωνική αρχιτεκτονική της.

Σύμφωνα με την ιστορία, έλληνες άποικοι της έδωσαν το όνομα Αστύναιον (Νέα Πόλη).

Χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω σε τρεις λόφους με θέα την Αδριατική, οφείλει το χαρακτηρισμό της, στη μεσαιωνική συνήθεια να ασβεστώνουν τα σπίτια, για απολύμανση και προστασία από τις επιδημίες.Σήμερα οι ιδιοκτήτες των κτιρίων στο ιστορικό κέντρο υποχρεούνται να διατηρούν τις προσόψεις λευκές, διαφυλάσσοντας τον μοναδικό χαρακτήρα της πόλης.

Το ιστορικό κέντρο της Οστούνι αποτελεί έναν πραγματικό λαβύρινθο από στενά δρομάκια, σκάλες, καμάρες και μικρές πλατείες, όπου κάθε γωνιά αποκαλύπτει διαφορετική θέα προς τη θάλασσα ή τους απέραντους ελαιώνες της Απουλίας.

Σημείο αναφοράς αποτελεί η Πλατεία Ελευθερίας (Piazza della Liberta), η κεντρική πλατεία της πόλης, όπου δεσπόζει η στήλη του Αγίου Ορόντζου (Colonna di Sant’Oronzo), ενώ λίγα βήματα πιο πέρα βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της Σάντα Μαρία Ασούντα (Duomo di Ostuni, Basilica co-Cattedrale di Santa Maria Assunta).

Ο καθεδρικός ναός του Οστούνι χτίστηκε τον 11ο αι. πάνω σε μια παλαιότερη εκκλησία του 5ου αι., Η εντυπωσιακή ξυλόγλυπτη οροφή απεικονίζει σκηνές από τη Βίβλο και ο ναός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα γοτθικής-ρωμανικής αρχιτεκτονικής στη νότια Ιταλία. Δυστυχώς, βρίσκεται σε διαδικασία συντήρησης και καταφέραμε να δούμε μόνο την οροφή και ελάχιστες από τις τοιχογραφίες και τους πίνακες.

Ακριβώς απέναντι, βρίσκεται η αψίδα Arco Scoppa, που ανήκει στο Palazzo Vescovile, ένα παλάτι αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, που αρχικά σχεδιάστηκε για επισκοπική κατοικία.

Το Δημαρχείο (Comune Di Ostuni) στεγάζεται σε ένα παλιό μοναστήρι.

Τα αραγωνικά τείχη που χτίστηκαν τον 15ο αι. κυκλώνουν την πόλη, κυριολεκτικα. Η είσοδος στην παλιά πόλη γίνεται από την Πόρτα Νόβα (Porta Nova) και την Πόρτα Σαν Δημήτριο (Porta San Demetrio).

Η πόλη έγινε γνωστή με την ανακάλυψη της λεγόμενης «Γυναίκας της Οστούνι», ενός σκελετού εγκύου γυναίκας ηλικίας περίπου 25.000 ετών, που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα παλαιολιθικά ευρήματα της Ευρώπης.

Η Οστούνι είναι διάσημη για τις πήλινες φιγούρες, που λειτουργούν ως σφυρίχτρες και λέγονται fischietti. Εμείς βέβαια τη δική μας, την πήραμε από το Alberobello.

Η εικόνα της πόλης που δεσπόζει πάνω στο λόφο καθώς λάμπει στον απογευματινό ήλιο, είναι μαγική.

Mesagne (Μεζάνιε)

Άλλη μία πόλη, που δεν ήταν στο πρόγραμμα επισκέψεων, αλλά μας ενθουσίασε. Η αρχή έγινε, όταν φτάνοντας στην κεντρική πλατεία, είδαμε τον εντυπωσιακό διάκοσμο των γύρω δρόμων και το πανηγύρι, λόγω κάποιας τοπικής γιορτής. Πολύχρονα λαμπιόνια σε ταμπλό με σχηματισμούς, που κάλυπταν κτήρια, αλλά και τα τείχη. Στην άκρη, στο χαρακτηριστικό κιόσκι η φιλαρμονική έπαιζε κλασική και σύγχρονη μουσική.

Και το αποκορύφωμα ήταν το φαγητό, που φάγαμε σε ένα πολύ απλό, συνοικιακό μαγαζάκι street food (Il Panzerotto λέγεται), το οποίο ήταν φανταστικό. Υπέροχη ήταν και η παρέα του ζευγαριού από το Μπρίντεζι, που γνωρίσαμε εκεί και μας κέρασαν και κάποιο τοπικό έδεσμα.

Μετά από όλα αυτά κάναμε τη βόλτα μας στο ιστορικό κέντρο της πόλης, που είναι ένα πραγματικό κόσμημα. Πολλά από τα δρομάκια της διατηρούν το αρχαίο πλακόστρωτο, με χαριτωμένα κτίρια μπαρόκ και αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής.

Η πιο χαρακτηριστική είσοδος από τα τείχη είναι η Porta Nova, που συμβολίζει τη μετάβαση από την αρχαία, υποβλητική πόλη στη σύγχρονη. Η ατμόσφαιρα που νιώθεις όταν περνάς από την πύλη, ειδικά το βράδυ, γίνεται ακόμα πιο μαγευτική χάρη στο παιχνίδι των φώτων, που αναδεικνύει τις αψίδες και τα προμαχώνες.

Έτσι ολοκληρώθηκε η πρώτη μέρα του ταξιδιού, που μας ενθουσίασε! Διανυκτέρευση στο Λέτσε!

Ημέρα 2:

Acaya (Ακάγια)

Ήταν η πρώτη μας στάση προς την παραλία και σταματήσαμε τυχαία, για να βρεθούμε σε ένα εντυπωσιακό κάστρο, αρκετά μεγάλο σε σχέση με το μέγεθος του χωριού και πολύ οργανωμένο, με μουσείο και έκθεση φωτογραφίας.

Το χωριό είναι ένας μοναδικός, οχυρωμένος μεσαιωνικός-αναγεννησιακός οικισμός στην περιοχή του Σαλέντο. Αποτελεί σπάνιο και αλώβητο παράδειγμα οχυρωμένης πόλης του 16ου αιώνα με καθαρά αναγεννησιακή ρυμοτομία.

Το Κάστρο της Ακάγια (Castello di Acaya), χτίστηκε αρχικά το 1506, για προστασία από τις οθωμανικές επιδρομές. Η επίσκεψή μας σ αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και οι άνθρωποι του χώρου, μας έδωσαν ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Χρηστικά αντικείμενα παλαιότερων εποχών, εργαλεία, χώροι φύλαξης τροφίμων, διαμονής και φροντίδας ζώων, αλλά και χώροι λατρείας. Τέλος μία έκθεση φωτογραφίας με εικόνες της γύρω περιοχής και μία στον περίβολο με εικόνες που δημιουργεί η φύση.

Στο δρόμο προς το Ότραντο περνάμε από την λίμνη Αλίμινι (Lago Alimini Grande), που ενώνεται με τη θάλασσα. Η παλιά γέφυρα (Ponte dei Laghi Alimini) στέκεται αγέρωχη στο χρόνο.

Otranto (Ότραντο)

Μικρή σε μέγεθος αλλά πλούσια σε ιστορία, η πόλη αυτή είναι ένα σταυροδρόμι πολιτισμών εδώ και αιώνες.

Η παλιά πόλη, περικυκλωμένη από ισχυρά μεσαιωνικά τείχη, με στενά δρομάκια στρωμένα με πέτρα, λευκά σπίτια με μπαλκόνια γεμάτα λουλούδια, και θέα στο απέραντο γαλάζιο.

Στην καρδιά της δεσπόζει ο Καθεδρικός Ναός (Cattedrale di Santa Maria Annunziata), διάσημος για το εντυπωσιακό ψηφιδωτό δάπεδο του 12ου αιώνα, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο συμβολικά στην Ευρώπη, που απεικονίζει το «Δέντρο της Ζωής» με μυθολογικές και βιβλικές αναφορές.

Εκτός από την όμορφη ξυλόγλυπτη οροφή Capella Mortiri (Στέγη των Νεκρών), υπάρχει και η προθήκη με τα οστά και τα κρανία 813 μαρτύρων του Οτράντο, που αποκεφάλισαν οι Τούρκοι το 1480. Τέλος η πέτρα πάνω στην οποία θεωρείται ότι έγινε η σφαγή βρίσκεται εκτεθειμένη μέσα στην εκκλησία.

Το Κάστρο του Οτράντο (Castello Aragonese, 15ος αι.), που δεσπόζει στην είσοδο της πόλης, φιλοξενεί εκθέσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Εδώ φάγαμε τέλειο σάντουιτς με θαλασσινά και αντίστοιχη σαλάτα και ήπιαμε μπύρα τοπική με θαλασσινό αλάτι σε πολύ καλές τιμές, στο Amarè Fish Food, με θέα στη θάλασσα και κάτω από μια δροσερή κρεβατίνα.

Baia dei Turchi (Η Παραλία των Τούρκων)

Η παραλία με τη χρυσαφένια άμμο, είναι η πιο γνωστή της περιοχής. με υπέροχα κρυστάλλινα νερά. Από πίσω βρίσκεται ένα καταπράσινο πευκοδάσος.

Faro di Punta Palascìa (Φάρος)

Πρόκειται για ένα φάρο, ακόμα ενεργό, που βρίσκεται στο ανατολικότερο σημείο της Ιταλίας. Ο φάρος χτίστηκε το 1867 εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1970, άνοιξε ξανά το 2008 και έκτοτε στεγάζει το Κέντρο Περιβάλλοντος και Υγείας των Μεσογειακών Οικοσυστημάτων και ένα Πολυμεσικό Μουσείο της Θάλασσας.

Για να φτάσουμε στο φάρο, χρειάστηκε να περπατήσουμε περίπου δέκα λεπτά σε ένα κατηφορικό μονοπάτι, που στη μέση περίπου έχει μπαλκόνι όπου απολαύσαμε τη θέα.

Santa Cesarea Terme (Θερμές πηγές της Σάντα Τσεζάρεα)

Μια λουτρόπολη διάσημη για τα ιαματικά νερά και τις αριστοκρατικές βίλες που χτίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα.

Το όνομα προέρχεται από τη Santa Cesarea , η οποία σύμφωνα με την παράδοση, ήταν μια νεαρή κοπέλα από το Οτράντο που, για να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τη βία του πατέρα της, τράπηκε σε φυγή ενώ προσπαθούσε να τη σκοτώσει. Η νεαρή γυναίκα κατέφυγε σε μια σπηλιά και όταν ο άνδρας τη βρήκε, τυλίχθηκε στις φλόγες και χάθηκε στη θάλασσα. Από τότε, μια πηγή θειούχου νερού αναβλύζει αδιάκοπα στο ίδιο σημείο.

Η Villa Sticchi, είναι ένα από τα σύμβολα της πόλης, σκαρφαλωμένη σε έναν βράχο με θέα στο Canale d’Otranto. Είναι εύκολα αναγνωρίσιμη λόγω του μαυριτανικού της στυλ.

Castro (Κάστρο)

Μια χαριτωμένη λουτρόπολη, που περιβάλλεται από θαλάσσιες σπηλιές, βράχια και ήρεμα λιμανάκια.

Santa Maria di Leuca (Λευκά)

Φτάσαμε λοιπόν στο νοτιότερο σημείο της Απουλίας , όπου η Αδριατική Θάλασσα συναντά το Ιόνιο Πέλαγος. Η Leuca είναι ένα πολύ όμορφο μέρος, φωλιασμένο ανάμεσα στο γαλάζιο της θάλασσας και τους πράσινους μεσογειακούς θάμνους, κάνοντας την δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

Το πρώτο που αντικρύζουμε είναι ο χαρακτηριστικός φάρος Faro di Capo Santa Maria di Leuca. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η Βασιλική της Santa Maria de Finibus Terrae, που χτίστηκε στη θέση, όπου επρόκειτο να ανεγερθεί η πρώτη χριστιανική εκκλησία στη Δύση.

Το όνομα προέρχεται από το ελληνικό Λευκός και πιθανότατα οφείλει την προέλευσή του στα γυαλιστερά βράχια με θέα τη θάλασσα στην περιοχή.

Ο Μνημειώδης Καταρράκτης της Σάντα Μαρία ντι Λεύκα (Cascate monumentali acquedotto pugliese) είναι ένα από τα πιο επιβλητικά έργα του Σαλέντο. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της Απουλίας και αντιπροσωπεύει το συμβολικό και φυσικό σημείο άφιξης του Αυλιακού Υδραγωγείου, μιας από τις σημαντικότερες υποδομές ύδρευσης στην Ευρώπη.

Εγκαινιάστηκε το 1939, έχει μήκος περίπου 250 μέτρα και είναι μέρος του υδραγωγείου (Apulian Aqueduct), που σχεδιάστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα για την επίλυση της έλλειψης νερού στην Απουλία.

Δίπλα στον καταρράκτη βρίσκεται η Μνημειώδης Σκάλα (Scala monumentale), που αποτελείται από περίπου 300 σκαλιά. Η σκάλα συνδέει τη μαρίνα με την πανοραμική πλατεία της Βασιλικής, εκμεταλλευόμενη τη φυσική διαφορά στο ύψος του ακρωτηρίου.

Ο καταρράκτης δεν λειτουργεί όλο το χρόνο, αλλά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ή σε συνδυασμό με ειδικές εκδηλώσεις.

Torre San Giovanni (Πύργος του Σαν Τζοβάνι)

Από τις πιο όμορφες παραλίες της περιοχής. Χρυσή άμμος, διάφανα νερά και υπέροχη θέα στο απέραντο γαλάζιο. Το μπάνιο ήταν απολαυστικό και είχαμε την πρώτη ευκαιρία να δοκιμάσουμε καφέ λετσέζε ή μπαρέζε, που είναι εσπρέσο με σιρόπι αμυγδάλου και 2-3 παγάκια (εμένα μου άρεσε πολύ, ενώ του Κώστα όχι ιδιαίτερα).

Η διαδρομή μας είναι υπέροχη καθώς εναλλάσσεται ανάμεσα σε έργα τέχνης και υπέροχα φυσικά τοπία!

Gallipoli (Καλλίπολη)

Αποτελεί κομμάτι της πάλαι ποτέ Μεγάλης Ελλάδας (Magna Graecia) και το μαργαριτάρι του Σαλέντο. Ιδρύθηκε από τον Ιδομενέα της Κρήτης, αλλά μετά πέρασε στα χέρια των Ρωμαίων.

Το όνομα της προέρχεται από τα ελληνικά και σημαίνει όμορφη πόλη και οι κάτοικοι της εξακολουθούν να επικοινωνούν σε μια διάλεκτο της ελληνικής, που ονομάζεται Γκρίκο.

Μοιάζει με νησί, καθώς ενώνεται με τη στεριά και τη νέα πόλη με μία γέφυρα. Αρχικά, όμως δεν ήταν έτσι. Ήταν μια φυσική χερσόνησος, όπως η δική μας Μονεμβασιά. Η συνεχής απειλή επιδρομών από τους Τούρκους έκανε την Καλλίπολη να αποκοπεί τεχνητά από τη στεριά, δημιουργώντας μια ευρεία τάφρο και οχυρώσεις που περιέβαλαν πλήρως την πόλη. Από τον Μεσαίωνα έως τον 17ο αιώνα, υπήρχε μόνο μια κινητή γέφυρα εδώ. Μόλις τον 17ο αιώνα χτίστηκε μια μόνιμη γέφυρα και (μετά από μεταγενέστερες ανακατασκευές) λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Πριν περάσουμε τη γέφυρα βλέπουμε την Ελληνική Κρήνη (Fontana Greca), που θεωρείται η παλιότερη της Ιταλίας.

Περνάμε λοιπόν κι εμείς τη γέφυρα (Ponte Papa Giovanni Paolo II) και βλέπουμε το επιβλητικό Κάστρο της Καλλίπολης (Castello di Gallipoli). Δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα από το Βυζάντιο και το πρώτο που εντυπωσιάζει είναι ο προμαχώνας του κάστρου (Rivellino).

Η πρώτη μας επαφή είναι με μια πολύ τουριστική περιοχή, με εστιατόρια, καφέ και αρκετό κόσμο. Κάναμε τη βόλτα μας στην παραλιακή, που κυκλώνει κυριολεκτικά όλη την πόλη και μετά κινηθήκαμε στο εσωτερικό. Η παραλία με το φάρο να αναβοσβήνει στο βάθος και το φως του φεγγαριού, γίνεται μαγική.

Η βόλτα στα στενά δρομάκια, με τα ανθοστόλιστα μπαλκονάκια και τα χαριτωμένα μαγαζιά, μας χαλαρώνει. Καθώς πέφτει η νύχτα και ανάβουν τα φώτα, απολαμβάνουμε μια γλυκιά ατμόσφαιρα και υπέροχα χρώματα.

Στην παλιά πόλη υπάρχουν 17 εκκλησίες, και 18 παλάτια!!! Το εμπόριο ελαιόλαδου σε παλιότερα χρόνια, την έκανε μία από τις πιο πλούσιες περιοχές της Νότιας Ιταλίας.

Η πιο σημαντική εκκλησία είναι ο καθεδρικός ναός της Αγίας Άγκαθα (Basilica Cattedrale di Sant’Agata) είναι μπαρόκ αρχιτεκτονικής και χτίστηκε το 17ο αι.

Galatina (Γκαλατίνα)

Η Γκαλατίνα είναι μια γραφική και ιστορική πόλη, μια κρυμμένη μπαρόκ όαση στην καρδιά της χερσονήσου του Σαλέντο. Βολτάρουμε στα στενά λιθόστρωτα σοκάκια και στα αρχοντικά με τις περίτεχνες πέτρινες αυλές και βέβαια βλέπουμε το σπουδαιότερο αξιοθέατό της, την Βασιλική της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας.

Εδώ βρίσκεται το Μουσείο του Ταραντισμού (Sala immersiva: Il Tarantismo) και η εκκλησία του Αγίου Παύλου (Capella di San Paolo), που φέρνανε τις ταραντισμένες, για να θεραπευτούν.

Η πόλη φαίνεται ήσυχη και με λίγο κόσμο, μέχρι που φτάνουμε στην κεντρική πλατεία. Εστιατόρια και μπαρ, γεμάτα κόσμο, που διασκεδάζει και δίνει μια ζωηρή νότα στη βραδιά. Είναι τόσο όμορφα όλα.

Τέλος, εδώ έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τα orrecchieti, τα τοπικά ζυμαρικά, στο Trattoria santa caterina sapori del salento

Calimera (Καλημέρα)

Το χωριό Καλημέρα (από την ελληνική λέξη), το οποίο επισκεφθήκαμε νύχτα, είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας. Η ιστορία του ξεκινά από τον 8ο αι. π.Χ, όταν οι πρώτοι Έλληνες αποίκησαν την Κάτω Ιταλία και τη Σικελία.

Στην είσοδο της πόλης βλέπουμε την ταμπέλα με το ελληνικό καλωσόρισμα.

Στην πλατεία του χωριού υπάρχει το μουσείο Γκρίκο (Casa-Museo della Civiltà Contadina e della Cultura Grika), αφιερωμένο στη γλώσσα και τον πολιτισμό της περιοχής. Αν είναι κλειστό μπορείτε να καλέσετε στο τηλέφωνο, που αναγράφεται στην είσοδο και θα έρθει ο υπεύθυνος να σας ανοίξει και να σας ξεναγήσει (αν πάτε μια λογική ώρα, εννοείται).

Παρόλο που είναι το πιο τουριστικό ελληνόφωνο χωριό, δεν θα μπορούσαμε να το παραλείψουμε. Είναι συγκινητικό να βλέπεις στους τοίχους ποιήματα σε γκρίκο και τα ελληνικά ονόματα στις ταμπέλες των κτηρίων.

Η ημέρα μας ολοκληρώνεται με την επιστροφή μας στο Λέτσε, όπου είναι η βάση μας.

συνεχίζεται…