Ιούλιος 2026
Η τρίτη μέρα ήταν κατά ένα μεγάλο μέρος αφιερωμένη στο Λέτσε (Lecce), το οποίο χρησιμοποιήσαμε σαν βάση μας, αλλά είχαμε δει ελάχιστα ως τώρα και μόνο βράδυ. Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει ήταν περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από το ιστορικό κέντρο και κόστισε 120 ευρώ, για δύο βράδια, με πρωινό. Για τις δύο πρώτες μέρες του ταξιδιού, καθώς και γενικές πληροφορίες για το ταξίδι, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Ημέρα 3:
Lecce (Λέτσε)
Του αποδίδεται ο χαρακτηρισμός “Φλωρεντία του Νότου”, αλλά σε αντίθεση με τον αναγεννησιακό χαρακτήρα της Φλωρεντίας, το Λέτσε είναι ένα μπαρόκ διαμάντι, με μοναδικό χαρακτήρα. Συμπυκνώνει τέτοιο αρχιτεκτονικό, καλλιτεχνικό και αρχαιολογικό πλούτο, που θεωρείται από τους πιο ξεχωριστούς ιταλικούς θησαυρούς. Εδώ το στυλ μπαρόκ είναι τόσο μοναδικό και καλοδουλεμένο που στην αρχιτεκτονική είναι γνωστό ως Barocco Leccese. Αμέτρητα παρεκκλήσια, εκκλησίες και τεράστια παλάτια, φτιαγμένα από τον περίφημο ασβεστόλιθο της περιοχής, Pietra Leccese, σε μια θερμή, σχεδόν χρυσαφένια απόχρωση, που ενθουσιώδεις καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν σε περίτεχνες προσόψεις.
Ιδρύθηκε από τον Μαλέννιο, γύρω στο 1.200 π.Χ. Από τον 3ο αι. π.Χ. γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία και για 5 αιώνες αποτελούσε μέρος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Τα τείχη και το κάστρο της πόλης ανάγονται στον 16ο αι. και την εποχή του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων, που μετέτρεψε το Λέτσε σε μια από τις σημαντικότερες μπαρόκ πόλεις του βασιλείου του.
Στο Λέτσε μείναμε δύο βράδια και το χρησιμοποιήσαμε σαν βάση για τις εξορμήσεις μας στις γύρω πόλεις, οπότε στην ίδια την πόλη αφιερώσαμε το πρωινό, πριν την αναχώρησή μας για τη Ματέρα.
Ξεκινήσαμε από την είσοδο της παλιάς πόλης Porta Rudiae, την παλαιότερη και πιο σημαντική ιστορικά, από τις τρεις πύλες της.
Περιδιαβαίνουμε τα αρχαία δρομάκια, που περιβάλουν τις θεαματικές πλατείες και τις εντυπωσιακές εκκλησίες και που φιλοξενούν καφέ και εστιατόρια, όπου μπορεί κάποιος να ξεκουραστεί. Στο δρόμο μας συναντάμε ελέφαντες! και άλλα καλλιτεχνήματα, που ανήκουν σε μικρές ιδιωτικές γκαλερί.
Η Parrocchia Sant’Anna είναι είναι μια μπαρόκ εκκλησία στο Λέτσε με περίτεχνα σκαλιστή πρόσοψη από ασβεστόλιθο, σε μπαρόκ στυλ.
Φτάνουμε στην Piazza del Duomo, μια από τις σημαντικότερες πλατείες της πόλης, σε στυλ μπαρόκ. Ο χώρος, που μοιάζει με τεράστια αυλή, είναι ιδιαίτερος. Η πλατεία φιλοξενεί τον Duomo (Καθεδρικό Ναό), το Campanile (καμπαναριό), το Episcopio (Παλάτι του Επισκόπου) και το Palazzo del Seminario!
Ο Καθεδρικός (Cattedrale di Maria Santissima Assunta) έχει το ασυνήθιστο σχέδιο των δύο προσόψεων, όπου η μία αντικρύζει την πλατεία και η άλλη κοιτάζει δυτικά. Αρχικά χτισμένη σε ρομανικό στυλ το 12ο αι. αντικαταστάθηκε από τη σημερινή σε τοπικό μπαρόκ ρυθμό το 1659.
Ο Καθεδρικός και το Παλάτι του Επισκόπου!
Τέλος, ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι το Παλάτι του αρχιεπισκόπου (Palazzo Arcivescovile), που χτίστηκε μεταξύ 1420 και 1428, σε στυλ ροκοκό. Εδώ βρίσκεται ένα από τα παλαιότερα ρολόγια της πόλης από το 1761.
Πίσω από το Επισκοπικό Μέγαρο βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Σεβαστιανού (Chiesa di San Sebastiano, του 1520), μια γοητευτική, αποκαθαγιασμένη εκκλησία, που χρησιμοποιείται για εκθέσεις και μικρές συναυλίες.
Περπατάμε στα γραφικά δρομάκια του Λέτσε και απολαμβάνουμε την αισθητική της πόλης, μέσα από ανθισμένα μπαλκόνια, χαριτωμένα μαγαζάκια και τεχνουργήματα.
Φτάνουμε στην Piazza Sant’Oronzo και εντυπωσιαζόμαστε από έναν ρωμαϊκό κίονα ύψους 29 μέτρων Colonna di Sant’Oronzo, που κάποτε σηματοδοτούσε το τέλος της Αππίας οδού στο Μπρίντεζι, ενώ τώρα φέρει το άγαλμα του ομώνυμου αγίου.
Η είσοδος σ΄ αυτή γίνεται μέσω της αψιδωτής πύλης Porta Napoli, που χτίστηκε το 1548 προς τιμή του βασιλιά Καρόλου Ε΄, αποτελώντας μέρος των τειχών που κάποτε περιέβαλαν την πόλη. Τα τείχη δεν σώζονται πλέον και η πύλη στέκει απομονωμένη και πλαισιωμένη από δυο κορινθιακούς κίονες και το βασιλικό θυρεό των Αψβούργων. Κοντά της, αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ταφικά κτερίσματα πολιτισμών που έζησαν στην περιοχή πριν χιλιάδες χρόνια.
Γύρω από την πλατεία βλέπουμε το Palazzo del Seggio o Sedile (1592), που κάποτε χρησίμευε ως έδρα του δημοτικού συμβουλίου. Αυτό το όμορφο κτίριο, είναι φτιαγμένο από πέτρα του Λέτσε και συνδυάζει γοτθικό και αναγεννησιακό στυλ.
Στο ίδιο οικοδομικό συγκρότημα υπάρχει και η Ex Chiesa di San Marco, ένα μικρό αριστούργημα της μπαρόκ αρχιτεκτονικής.
Εδώ βρίσκεται και η βασιλική Santa Maria della Grazia, μία εκκλησία του 1585, και φυσικά, ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της πόλης, το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο (Anfiteatro Romano di Lecce). Πρόκειται για ένα ιταλικό εθνικό μνημείο της ρωμαϊκής εποχής, που χρονολογείται από την εποχή του Αυγούστου (1ος-2ος αι.). Η χωρητικότητά του ήταν 25,000 θεατές.
Και φυσικά δεν πρέπει να προσπεράσουμε το Palazzo Carafa, του 1764, που αντικατέστησε ένα προηγούμενο μοναστήρι των μοναχών Paolotte.
Δροσερή ανάπαυλα στην περιήγησή μας είναι οι κήποι Γκαριμπάλντι (Giardini Pubblici Giuseppe Garibaldi), ένα υπέροχο πάρκο με συντριβάνια , αρκετό πράσινο και παιδότοπο , ακριβώς έξω από τα τείχη τής πόλης.
Πολύ κοντά βρίσκεται και το Palazzo dei Celestini, ένα πολύ όμορφο μπαρόκ κτήριο.
Και δίπλα στο παλάτσο η Βασιλική του Ιερού Σταυρού (Basilica di Santa Croce), μία μπαρόκ εκκλησία του 17ου αιώνα που διαθέτει πρόσοψη με δεκάδες περίτεχνα αγάλματα και παράθυρο σε σχήμα τριαντάφυλλου. Ένα αληθινό κέντημα πάνω σε πέτρα.
Πριν φύγουμε όμως από το Λέτσε, πρέπει να δοκιμάσουμε το παστιτσότο, το τοπικό γλύκισμα, για το οποίο φημίζεται η πόλη. Στο επίσης φημισμένο Natale, που αναφέρω λεπτομερώς στα σχόλια στο πρώτο μέρος του άρθρου (δες εδώ).
Vincent City, Guagnano
Η κατοικία ενός εκκεντρικού καλλιτέχνη, του Βίνσεντ, εξ ου και το όνομα, σε αυτή τη μικρή ιταλική πόλη έχει μετατραπεί σε έναν σουρεαλιστικό ναό της τρέλας του μωσαϊκού. Θέλοντας το σπίτι του να είναι μια εξωτερική έκφραση του πολύχρωμου εσωτερικού του κόσμου, το κτήμα είναι μια γεμάτη φαντασμαγορία κιτς, με κάθε τοίχο, γωνιά και κενό χώρο γεμάτο με μωσαϊκά από ανακυκλωμένα πλακάκια ή παράξενα αντικείμενα.
Αν η επίσκεψη γίνει μια λογική ώρα και ο καλλιτέχνης βρίσκεται εκεί, σε ξεναγεί και στο εσωτερικό του σπιτιού. Εμείς δυστυχώς, φτάσαμε μεσημέρι, οπότε αρκεστήκαμε στον εξωτερικό χώρο.
Η διαδρομή μέσα από απέραντους αμπελώνες και ελαιώνες είναι μαγευτική!
Taranto (Τάραντας)
Ο Τάραντας (Taranto) ιδρύθηκε το 706 π.Χ από τους Σπαρτιάτες και ήταν η σημαντικότερη αποικία της Σπάρτης στη Μεγάλη Ελλάδα. Σήμερα η κεντρική του λεωφόρος ονομάζεται Magna Grecia (Μεγάλη Ελλάδα).
Αποτελεί σημαντικό λιμάνι στη νότια Ιταλία, εμπορικό κέντρο, ναυτική βάση και θεωρείται μία από τις παλιότερες πόλεις της Ιταλίας. Είναι γνωστή για τον μεγάλο αριθμό από δελφίνια και θαλάσσια κήτη που συχνάζουν στις παραλίες της περιοχής.
Το όνομα της πόλης προήλθε από τον μυθικό Τάραντα, γιο του θεού Ποσειδώνα.
Η νέα πόλη είναι τεράστια, υπέροχα ρυμοτομημένη και με ψηλά και επιβλητικά κτήρια. Φτάνουμε στην παραλιακή και παρκάρουμε δίπλα στην πλατεία Γκαριμπάλντι (Giardini Piazza Garibaldi). Κατηφορίζουμε προς τη θάλασσα και κάνουμε μια βόλτα μέχρι το Μνημείο του Ναυτικού (Monumento al Marinaio).
Η παλιά πόλη είναι σαν νησάκι, που ενώνεται με τη στεριά με δύο γέφυρες, βόρεια και νότια. Μοιάζει με το δικό μας Αιτωλικό.
Αφού απολαύσουμε τη θέα περνάμε τη γέφυρα Ponte San Francesco di Paola, η οποία είναι περιστρεφόμενη, για να ανοίγει και να διευκολύνει το πέρασμα των πλοίων και μπαίνουμε στην παλιά πόλη του Τάραντα.
Το πρώτο σημαντικό αξιοθέατο είναι το Κάστρο της Αραγωνίας (Castello Aragonese, του 1496) Επίσημα ονομάζεται Castel San Angelo, χτίστηκε στη θέση παλαιότερων οχυρώσεων που χρονολογούνται από την ελληνική κατοχή τον τρίτο και τέταρτο αιώνα π.Χ. Έκτοτε έχουν γίνει πολλές αλλαγές και παρεμβάσεις, προκειμένου να διευκολυνθεί η διέλευση των πλοίων. Αποτελείται από εφτά πύργους, με τον πιο σημαντικό να είναι αυτός της σημαίας (Torre della Bandiera).
Το εμβληματικό κάστρο στεγάζει πια το Ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό και η ξενάγηση γίνεται από το προσωπικό της υπηρεσίας.
Πολύ σημαντικό αξιοθέατο, αν και σώζεται ένα πολύ μικρό μέρος του, είναι ο ναός του Ποσειδώνα (Tempio Dorico). Ουσιαστικά είναι δύο κίονες από τον αρχαιότερο ναό των Ελλήνων στην Πούλια.
Συναντάμε τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Κατάλδου (Basilica Cattedrale di San Cataldo Vescovo), με τις κρύπτες και το ομώνυμο παρεκκλήσι και απολαμβάνουμε τη βόλτα μας στα καντούνια του ιστορικού κέντρου.
Η πόλη είναι εντυπωσιακή, αν και φαίνεται κάπως παρατημένη, αλλά γίνονται αρκετά έργα, εν όψει των μεσογειακών αγώνων, που θα γίνουν τον Αύγουστο.
Τέλος βλέπουμε τη βόρεια γέφυρα Ponte di Porta Napoli (Ponte di pietra), μία πέτρινη γέφυρα, που ενώνει το ιστορικό κέντρο του Τάραντα με το βόρειο κομμάτι της Απουλίας.
Κάπου εδώ όμως αφήνουμε την περιοχή της Απουλίας και μπαίνουμε για λίγο στα Μπασιλικάτα (Basilicata), για να επισκεφτούμε κάποιες πόλεις, με ιδιαίτερη ιστορία.
Metaponto (Μεταπόντιο)
Μία από τις σημαντικότερες και ιδιαίτερες πόλεις της επονομαζόμενης Μεγάλης Ελλάδας (Magna Graecia). Η πόλη πιθανώς ιδρύθηκε από Αχαιούς αποίκους στις αρχές του 7ου αι. π.Χ. Το Μεταπόντιο ήταν η πόλη όπου ο Πυθαγόρας εγκαταστάθηκε, μετά την καταστροφή του Κρότωνα, μέχρι και το τέλος της ζωής του. Εδώ αναπτύχθηκε στο έπακρο η πυθαγόρεια φιλοσοφία, με την πόλη να φιλοξενεί πληθώρα υποστηρικτών ακόμα και μετά το θάνατό του.
Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται και το άγαλμα του Πυθαγόρα μέσα σε μία πυραμίδα. Με γιο μαθηματικό, ήταν μονόδρομος η επίσκεψή μας εδώ!
Tempio di Hera (Ναός της Ήρας)
Δεν μπορούσαμε να φτάσουμε μέχρι εδώ και να μην επισκεφτούμε το ναό, που σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση.
Ο Ναός της Ήρας ή Ναός των Παλατινών Πινάκων (Tavole palatine) είναι αρχαίος ελληνικός ναός δωρικού ρυθμού που ήταν κτισμένος στο Μεταπόντιο, αποικία των αρχαίων Αχαιών. Βρίσκεται περίπου 7 χλμ από την πόλη και σίγουρα αξίζει την επίσκεψη.
Ο αρχαιολογικός χώρος περιέχει τα ερείπια δύο ναών, που ανάγονται από το 570 π.Χ. ως το 480 π.Χ. Ο πρώτος ίσως να ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Ο δεύτερος, από τον οποίο σώζονται δεκαπέντε κίονες, είναι ο ναός της Ήρας. Ο χώρος έχει μια ιδιαίτερη αύρα και ηρεμία, ίσως επειδή νοιώθουμε την οικειότητα της ελληνικής ιστορίας.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Matera (Ματέρα)
Στη Ματέρα περάσαμε ένα 24ωρο, αφού φτάσαμε νωρίς το απόγευμα της τρίτης μέρας του ταξιδιού μας και φύγαμε την επόμενη μέρα, μετά το μεσημέρι. Ένα ιδιαίτερο μέρος, υπέροχο, με θλιβερό παρελθόν, που εξελίχθηκε από ακμάζουσα κοινότητα σε παρακμή και ξανά σε μία διαρκώς αναπτυσσόμενη και πλούσια αγορά.
Το δωμάτιο που κλείσαμε ήταν ακριβώς έξω από το ιστορικό κέντρο, κόστισε 58 ευρώ για ένα βράδυ και παρείχε και πρωινό.
Η πόλη βρίσκεται δίπλα σε ένα μικρό φαράγγι, όπου ρέει ο ποταμός Γκραβίνα. Εδώ βρίσκονται τα διάσημα Sassi της Ματέρα, τα σπίτια σπηλιές με ιστορία από την προϊστορική περίοδο. Από το 1993 έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και έχουν πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες, από τα “Πάθη του Ιησού” του Μελ Γκίμπσον, το “Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο” του Παζολίνι, μέχρι τον “Βασιλιά Δαυίδ” του Μπέρεσφορντ!
Πριν την παρακμή της εξαιτίας της φτώχειας, του υπερπληθυσμού και των ασθενειών, η Ματέρα ήταν μία επιτυχημένη και εξελιγμένη κοινότητα, με ένα εντυπωσιακό υπόγειο σύστημα συλλογής νερού της βροχής.
Τα Sassi ήταν η έδρα μίας κλειστής κοινότητας από γαιοκτήμονες, τεχνίτες και εμπόρους και στη συνέχεια κυρίως γεωργούς και κτηνοτρόφους η οποία προσάρμοσε τη ζωή της σε αυτό το άγονο και βραχώδες τοπίο. Οι πέτρινες κατοικίες ήταν κατάλληλες για τους ψυχρούς χειμώνες και τα πάρα πολύ ζεστά καλοκαίρια, ενώ οι σπηλιές που σκάφτηκαν πάνω στον ασβεστόλιθο πίσω από τα σπίτια, ήταν ιδανικές για την αποθήκευση τροφίμων, καθώς διατηρούσαν τις θερμοκρασίες σταθερές.
Το 1952 η πόλη χαρακτηρίστηκε “vergogna nazionale” (εθνική ντροπή), λόγω των σπηλιών, στις οποίες στεγάζονταν οι φτωχοί κάτοικοί της. Τη δεκαετία του 1970 οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε άλλη περιοχή και η Ματέρα μετατράπηκε σε πόλη φάντασμα, μετά από 10,000 χρόνια συνεχούς κατοίκησης. Όμως μία δεκαετία αργότερα η επιβλητική ομορφιά της έβαλε τα θεμέλια για μια εκπληκτική αναγέννηση.
Σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι του Sassi έχει μετατραπεί σε luxury butique ξενοδοχεία-σπηλιές, μοντέρνα εστιατόρια, γκαλερί και εργαστήρια στα οποία δουλεύουν καλλιτέχνες. Οι σπηλιές έχουν αποκτήσει όμορφες προσόψεις και εντυπωσιακές εισόδους και έχουν εξελιχθεί σε περιζήτητες κατοικίες.
Όταν φτάσαμε στην πόλη ήταν απόγευμα. Ο ήλιος έπεφτε και χάριζε μια ζεστή πορτοκαλί απόχρωση στα λιθόστρωτα σοκάκια, ενώ η τρωγλοδυτική αρχιτεκτονική της ανέδιδε μια μυστηριώδη αύρα. Ένα τοπίο απόκοσμης ομορφιάς. Ένα ταξίδι στο χρόνο.
Το να χαθούμε στα καλντερίμια ήταν ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσουμε την πόλη και να εκτιμήσουμε κάθε όμορφη γωνιά της. Ανεβαίνουμε παλιές πέτρινες σκάλες για να απολαύσουμε την εκπληκτική θέα, μπαίνουμε σε μικρές αυλές για να χαζέψουμε τις λουλουδιασμένες γλάστρες, περνάμε κάτω από εντυπωσιακές καμάρες, περπατάμε δρομάκια που είναι ταυτόχρονα και στέγες σπιτιών, ανακαλύπτουμε όμορφες πλατείες, ιστορικές εκκλησίες και μικρά καφέ, φωτογραφίζουμε ξύλινα παράθυρα, πέτρινες πόρτες κι εγκαταλειμμένες σπηλιές, ενώ δίπλα μας περνούν τα γραφικά tuk tuk που μετέφερουν επισκέπτες.
Φτάνουμε στην πλατεία Αγίου Ιωάννη (Piazza San Giovanni) και στην εκκλησία Chiesa di San Giovanni Battista.
Στην πλατεία Βιτόριο Βένετο (Piazza Vittorio Veneto) βλέπουμε την πιο μεγάλη δεξαμενή της πόλης, Palombaro lungo . Μια υπόγεια δεξαμενή που οι πολύχρωμοι φωτισμοί της δίνουν μια ξεχωριστή διάσταση. Εντυπωσιακές οι τοξωτές πύλες κάτω από τα βράχια, δίνουν μια μεγαλοπρέπεια στο τοπίο. Η είσοδος κοστίζει 3 ευρώ.
Το εντυπωσιακό Palombaro lungo!
Στην πλατεία ξεχωρίζει το γλυπτό του Andrea Roggi…
το Palazzo dell’Annunziata και το συντριβάνι Fontana Fernandea!
Η Ματέρα απλώνεται σε δύο συνοικίες, το Sasso Barisano και το Sasso Caveoso, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της (Cattedrale della Madonna della Bruna e di Sant’Eustachio di Matera). Η εκκλησία, χτισμένη στο υψηλότερο σημείο της πόλης, το 13ο αι. σε ρομανικό στυλ, εντυπωσιάζει!
Χτισμένη στο χείλος του φαραγγιού όπου κυλά ο ποταμός Gravina, η πολιτεία της πέτρας έχει θέα στο φυσικό τοπίο του Parco Regionale della Murgia Materana ακριβώς απέναντι, σε μιαν απότομη πλαγιά με σπηλιές που χρονολογούνται από τα παλαιολιθικά χρόνια καθώς και χωριά από τη νεολιθική και τη χάλκινη εποχή. Σε πολλά σημεία υπάρχουν μπαλκονάκια, απ όπου μπορείς να απολαύσεις το τοπίο.
Αφού απολαμβάνουμε τη θέα από ψηλά υπό τους ήχους παλιών ιταλικών τραγουδιών, που παίζουν παντού, μουσικοί του δρόμου, κατηφορίζουμε προς το Sasso Caveoso, για να δούμε τα σπίτια, που είναι σκαλισμένα στους βράχους. Περνάμε από το ΜΟΥΣΕΙΟΝ και φτάνουμε στη βάση της πόλης.
Απέναντι από το μοναστήρι του Αγίου Αυγούστου (Convent of Saint Agostino, 1591), ένα από τα σημεία με την καλύτερη θέα στα Σάσσι, καθόμαστε για φαγητό στο Austin (υποκοριστικό του Αυγουστίνου).
Ημέρα 4: Η επόμενη μέρα ξεκινάει με καφεδάκι και κρουασάν (ιταλικό πρωινό) στο Gahvè coffee & drink, παρόλο που το κατάλυμα προσέφερε πρωινό, γιατί θέλαμε να απολαύσουμε την αύρα της πόλης.
Η εξερεύνηση συνεχίζεται με το φως της ημέρας και ανακαλύπτουμε υπέροχες γωνιές, λουλουδιασμένες αυλές και εκκλησίες μέσα σε σπηλιές. Η πόλη έχει πάνω από 150 chiese rupestre (εκκλησίες λαξευμένες σε βράχο ή χτισμένες σε σπηλιές) με εκπληκτικές τοιχογραφίες.
Κάποιες από αυτές είναι ο San Pietro Barisano του 12ου αι. ο μεγαλύτερος στη Ματέρα, αλλά και η Santa Maria di Idris, η Santa Lucia alle Malve, η Santa Maria de Armenis και η Madonna delle Virtù.
Την εκκλησία της Madonna delle Virtù e San Nicola dei Greci επισκεπτόμαστε, για να δούμε τις εκπληκτικές τοιχογραφίες, τους χώρους που χρησιμοποιούσαν για κατοικία, μέσα στις σπηλιές, αλλά και τις δεξαμενές συλλογής βρόχινου νερού και αποθήκευσης τροφίμων. Η επίσκεψη είναι πολύ ενδιαφέρουσα και επιμορφωτική. Το εισιτήριο κοστίζει 7 ευρώ.
Άλλα ενδιαφέροντα μέρη, που μπορεί κάποιος να επισκεφτεί είναι το μουσείο Casa Noha, όπου υπάρχουν αναπαραστάσεις από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων στις υπόγειες κατοικίες τους, το πολιτιστικό κέντρο-σπηλιά Casa Cava, καθώς και το Museo della Sculptura Contemporanea (Musma), το μοναδικό μουσείο στον κόσμο που στεγάζεται σε σπηλιά.
Αφήνοντας πίσω μας την ιδιαίτερη αυτή πόλη, κάνουμε μια στάση στο Parco Scultura La Palomba, ένα υπαίθριο μουσείο γλυπτικής, που βρίσκεται μέσα στο Πάρκο (Parco Regionale della Murgia Materana). Θαυμάζουμε τα γλυπτά και βλέπουμε τα σπίτια-σπηλιές, από μια άλλη οπτική, καθώς αυτά, δεν έχουν μετατραπεί σε τουριστικά καταλύματα.
Και μετά από την μικρή παρένθεση στην περιφέρεια Μπαζιλικάτα επιστρέφουμε στην Απουλία.
Επόμενη στάση στην …..
Gravina in Puglia (Γκραβίνα)
Η Γκραβίνα είναι μια περιτειχισμένη πόλη, της Απουλίας που έγινε γνωστή (σε μας) από την ταινία του Τζέιμς Μποντ “No time to die”. Μας είχε κάνει φοβερή εντύπωση το υδραγωγείο, στο οποίο κυνηγιόταν ο Τζέιμς με τους κακούς και έτσι τη συμπεριλάβαμε στο ταξίδι μας.
Η πόλη είναι μικρή και χαριτωμένη, πάρα πολύ ήσυχη στο ιστορικό της κέντρο και το υδραγωγείο του 17ου αι. Ponte Acquedotto sul torrente Gravina είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Η τοποθεσία είναι μαγική, με την υπέροχη πέτρινη γέφυρα και στο βάθος να φαίνονται οι σπηλιές, που κάποτε αποτελούσαν κατοικίες των ντόπιων.
Πριν φτάσουμε στη γέφυρα κάνουμε μια στάση στο χαριτωμένο καφέ που υπάρχει εκεί και πιάνουμε κουβέντα με τους ιδιοκτήτες. Από εδώ θαυμάζουμε τόσο το υδραγωγείο, όσο και την εκκλησία Chiesa Rupestre Madonna della Stella, που είναι σκαλισμένη στο βράχο, απέναντι.
Διασχίζοντας τη γέφυρα, που περνάει πάνω από το φαράγγι, ανεβαίνουμε πάνω από την εκκλησία στο καμπαναριό Sant’Arcangelo και νιώθουμε σα να πετάμε.
Προσπερνάμε τη δεξαμενή νερού (Vasca d’acqua del Ponte / Lato Greco Ovest) και φτάνουμε στις ανασκαφές (Scavi di Gravina) που γίνονται στην περιοχή. Βλέπουμε σπίτια σκαλισμένα στους βράχους και φανταζόμαστε τη ζωή σε παλιότερα χρόνια.
Απολαμβάνουμε την υπέροχη θέα της πόλης και του φαραγγιού και επιστρέφουμε στο κέντρο της πόλης.
Εδώ βρίσκεται ο καθεδρικός ναός της πόλης (Concatedrale Santa Maria Assunta) και το κάστρο της οικογένειας Ορσίνι (Palazzo Ducale Orsini), όπου γεννήθηκε ο άνθρωπος που αργότερα θα γινόταν Πάπας Βενέδικτος ΙΓ’.
Σημαντική πληροφορία είναι ότι υπάρχει ένα ολόκληρο υπόγειο ή σπηλαιώδες τμήμα για να επισκεφθεί κάποιος, που εμείς δεν είχαμε χρόνο να εξερευνήσουμε.
Η Γκραβίνα είναι μια μικρή εκδοχή της Ματέρα, όχι τόσο γνωστή και κατά συνέπεια, με λιγότερο κόσμο.
Altamura (Αλταμούρα)
Η πόλη του ψωμιού λοιπόν και δεν θα μπορούσαμε να την προσπεράσουμε. Σε μια μικρή πλατεία μάλιστα το ψωμί αποτελεί και κομμάτι ενός καλλιτεχνικού installation.
Η πόλη είναι γνωστή για την τοπική ποικιλία ψωμιού, το Pane di Altamura, αλλά και για τη φυλή προβάτων “αλταμουράνα”. Επίσης, είναι γνωστή από τον ηλικίας περίπου 130 χιλιάδων ετών “Άνθρωπο της Αλταμούρα (Uomo di Altamura).
Καθώς είναι νωρίς το απόγευμα, ένα γλυκό φως λούζει τα πάντα και κυκλοφορεί πολύ λίγος κόσμος.
Φτάνουμε στον καθεδρικό ναό (Cattedrale Santa Maria Assunta), που αποτελεί το κόσμημα της Αλταμούρα! Μεγαλοπρεπής από έξω, με μία εκπληκτικά κεντημένη είσοδο και εντυπωσιακά όμορφος εσωτερικά.
Πίσω από τον καθεδρικό βρίσκεται το Palazzo Vescovile, ένα από τα πολλά αρχοντικά της περιοχής.
Καθώς περιφερόμαστε στα στενά δρομάκια, περνάμε από τη χαμηλότερη αψίδα, που υπάρχει στον κόσμο, το Arco Basso Angelo Milano. Είναι λίγο αστείο να στέκεσαι δίπλα του, ή να σκύβεις για να το περάσεις.
Ζωγραφιές στους τοίχους, όμορφες λέξεις κρεμασμένες στα στενά, γλάστρες με φυτά και λουλούδια και φυσικά απλωμένες μπουγάδες, δημιουργούν ένα όμορφο σκηνικό.
Κάνουμε μια στάση στον πιο παλιό φούρνο της πόλης, Forno Antico Santa Chiara, που λειτουργεί συνεχώς από το 1391 και τρώμε τις πιο νόστιμες φοκάτσες, που έχουμε δοκιμάσει.
Στην κεντρική πλατεία Piazza duomo στήνουν τραπεζάκια με διάφορα παιχνίδια, προφανώς για κάποια εκδήλωση.
Βολτάρουμε στα όμορφα καντούνια και γεμίζουμε εικόνες, πριν αναχωρήσουμε για τον επόμενο μας προορισμό.
Αποχωρούμε από την πύλη Porta Bari.
Η διαδρομή μέσα από απέραντους αμπελώνες και ελαιώνες, μας γεμίζει ομορφιά και γαλήνη!
Trani (Τράνι)
Η Τράνη είναι μια χαριτωμένη παραθαλάσσια πόλη περίπου 40 χλμ. από το Μπάρι. Τόσο η πόλη όσο κι ο καθεδρικός της (Basilica Cattedrale Maria Santissima Assunta) ήταν από τις πιο όμορφες εκπλήξεις.
Όμορφα δρομάκια, πλατείες, λουλούδια, φάρος και όμορφη παραλιακή και το πιο νόστιμο παγωτό φυστίκι, που έχουμε φάει (στο Saben).
Μια λευκή πόλη με χρωματιστά τραπεζάκια, βαρκούλες και καντίνες.
Η βόλτα μας άρεσε πολύ καθώς έπεφτε ο ήλιος και τα έκανε όλα χρυσαφένια.
Χαζεύουμε το μικρό φρούριο Fortino Sant’Antonio, που βρίσκεται στην άκρη του μόλου δίπλα στο πάρκο Villa Comunale di Trani και τον κόκκινο φάρο Latarnia.
Bari (Μπάρι)
Στο Μπάρι φτάσαμε το βράδυ της 4ης μέρας, αλλά το εξερευνήσαμε τις δύο τελευταίες μέρες του ταξιδιού. Το πρώτο βράδυ κάναμε μόνο μια μικρή βόλτα γύρω από το κάστρο και παρακολουθήσαμε τον τελικό του Μουντιάλ 2026 ανάμεσα στην Ισπανία και την Αργεντινή (κέρδισε η Ισπανία), σε μία μικρή μπυραρία, τη BurBeero – Independent Pub – craft beer – birra artigianale, με τοπικές μπύρες και ωραία μεζεδάκια.
Το σίγουρο είναι ότι στην Ιταλία τρως καλά!
Τέχνη και …..τέχνη!
Συνεχίζεται…
Discover more from Ο κόσμος μου
Subscribe to get the latest posts sent to your email.